จี้หยางขมวดคิ้ว “พี่เสี่ยวเหย่ ทำได้หรือเปล่าเนี่ย?”
“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ รอก่อนนะ เดี๋ยวเช็ดแล้วทาใหม่”
หนึ่งนาทีต่อมา คราวนี้เจียงเหย่ไม่ได้ทาเลอะออกนอกเล็บแล้ว เพียงแต่ทาไม่สม่ำเสมอ บางจุดหนา บางจุดบาง
“ไม่เป็นไร ๆ เช็ดแล้วทำต่อกันเถอะ”
อีกหนึ่งนาทีต่อมา คราวนี้เจียงเหย่ทาได้สวยมากแล้ว แต่เขาดันมือซน ตอนที่ยาทาเล็บยังไม่แห้งก็ยื่นมือไปลองแตะ ทิ้งรอยนิ้วมือไว้หนึ่งรอย
เจียงเหย่รู้สึกว่าท่าไม่ดีแล้ว พอเงยหน้าก็สบเข้ากับดวงตาที่จ้องเขาเขม็งของจี้หยาง จึงกระแอมเบา ๆ “ไม่เป็นไร คราวนี้ฉันต้องทาให้สวยได้แน่”
จี้หยางส่งเสียงฮึเบา ๆ
“อย่าเพิ่งโกรธสิ ภรรยา ผมรับรองว่าจะทาเล็บทั้งสิบเล็บของคุณให้สวยปิ๊งเลย”
“ตั้งใจทาดี ๆ ล่ะ”
“ได้เลย ๆ ภรรยา วางใจเถอะ คราวนี้ผมจะตั้งใจแน่นอน”
จี้หยางนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่กำลังคุยกับลูกชาย จึงหันไปมองเขา “จริงสิ เมื่อกี้ลูกพูดว่าอะไรนะ?”
เจียงฉงอันรู้สึกว่าบรรยากาศนี่ช่างแปลกประหลาด เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ แต่ควรลงไปอยู่ใต้ดินมากกว่า
“เมื่อกี้ผมบอกว่า หมี่จวินชวนผมเปิดร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ด้วยกัน แต่ผมปฏิเสธไปแล้ว บอกให้เขาลองไปหาสวีชิงกับคนอื่น ๆ ดู พวกเขาก็มีเงินอยู่ในมือ ถ้ายังไม่พออีกก็ลองยื่นขอกู้เงินได้ ตอนนี้ผมอยากทุ่มเทให้ตี๋ตี๋เป็นหลักก่อน”
จี้หยางเป็นห่วงยอดลงทะเบียนของตี๋ตี๋ “เป็นยังไงบ้าง ยอดลงทะเบียนสูงไหม?”
เจียงฉงอันส่ายหน้า “ยังไม่สูงมาก จนถึงตอนนี้มีแค่สามพันกว่าคน”