“ลืมถามไปเลย แม่เลี้ยงฉัน แม่แท้ ๆ ของพี่ แล้วก็อารองอวี๋...สบายดีกันไหม?”
“หุบปาก!!” จี้ม่านตัดบทจี้หยาง ตอนนี้เธอทนฟังแซ่อวี๋ไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
เพราะจี้หยางพูดเหลวไหลในวันแต่งงานของเธอ ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่ของเธอจึงไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิม
พ่อของเธอระแวงอยู่ทุกวันว่าแม่จะมีคนอื่น คอยจับตาดูแม่อย่างใกล้ชิด แม้แต่ไปห้องน้ำสาธารณะก็ยังตามไปด้วย
เพราะเรื่องนี้ ชื่อเสียงของแม่ในละแวกนั้นจึงไม่ค่อยดีนัก แม้หลายคนจะไม่เชื่อ แต่ก็ยังมีคนเอาเรื่องนี้ไปพูดเป็นเรื่องสนุก แพร่กระจายไปทั่ว จนมีคนหัวทึบเชื่อจริง ๆ
คนพวกนั้นไม่ยอมใช้สมองกันบ้างเลย เธอนึกถึงคำพูดที่เคยได้ยินในชาติก่อนขึ้นมาได้ว่า ปล่อยข่าวลือใช้แค่ปากเดียว แต่แก้ข่าวจนขาหักก็ยังไม่หมด
ไม่ต้องใช้สมองฝ่อ ๆ คิดดูบ้างหรือว่าแม่ของเธอจะเป็นคนแบบนั้นได้อย่างไร
คนอื่นไม่รู้ แต่เธอรู้ดี ในชาติก่อนพ่อกับแม่ของเธอรักใคร่กันจนแก่เฒ่า
ในหมู่บ้านใกล้เคียง พวกท่านมีชื่อเสียงเรื่องรักใคร่กลมเกลียวกันมาก
เพราะอย่างนั้น เธอจึงเชื่อคำพูดของจี้หยางแม้แต่นิดเดียว
ทั้งหมดเป็นการแก้แค้นของจี้หยาง
แก้แค้นที่เธอแย่งเจียงจื้อหย่วนไป
“พี่จะโกรธแม่เพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วพูดถึงแม่แบบนี้ไม่ได้ แม่ไม่เคยทำอะไรผิด อย่างน้อยแม่ก็เลี้ยงพี่จนโต ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น อย่างน้อยพี่ก็ควรรู้จักเคารพแม่บ้าง”
“ถึงพี่จะไม่เคารพแม่ ก็ไม่ควรเที่ยวพูดใส่ร้ายคนอื่นไปทั่ว”