จี้หยางถือบทความที่เพิ่งเขียนเสร็จไปยังห้องกระจายเสียง
วันนี้ในห้องกระจายเสียงไม่ได้มีแค่หยางอวี้เหมย ยังมีหญิงสาวคนหนึ่งไว้ผมสั้นประบ่ามาด้วย ตอนจี้หยางไปถึง ทั้งคู่กำลังคุยกันอย่างสนิทสนม ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
“สหายหยาง รบกวนคุณช่วยหน่อยนะ วันนี้เรามีบทความที่ต้องออกอากาศ”
พอหยางอวี้เหมยเห็นว่าเป็นจี้หยาง รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลงทันที เธอยกมือแตะลำคอ ขมวดคิ้ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแสร้งอ่อนแรงอยู่หลายส่วน
“อ้าว สหายจี้มาแล้วหรือ บังเอิญจริง ๆ วันนี้ฉันเจ็บคอมาก พูดแทบไม่เป็นคำ บทความนี้คงออกอากาศไม่ได้แล้ว เอาอย่างนี้ไหม รอให้คอฉันหายก่อนค่อยออกอากาศ”
ส่วนคอจะหายเมื่อไร ก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้วล่ะ
หญิงสาวข้างกายเธอชะงักไปเล็กน้อย คงไม่คิดว่าหยางอวี้เหมยจะพูดเช่นนี้ แต่ถึงอย่างไรทั้งคู่ก็สนิทกันดี จึงเอ่ยสนับสนุนตามไปด้วย “ใช่แล้ว อวี้เหมยเสียงแหบมาพักใหญ่แล้ว เมื่อกี้ยังบอกว่าไม่สบายอยู่เลย”
จี้หยางยืนอยู่ตรงนั้น สายตากวาดมองทั้งสองคนไปมา เธอมองสีหน้าของทั้งคู่แล้วก็จู่โจมเข้าใส่ตรง ๆ
“สหายหยาง แค่เพราะแฟนหนุ่มอันธพาลข้างถนนคนหนึ่ง คุณถึงกับต้องเล่นงานฉันขนาดนี้เลยหรือ อีกอย่าง ตอนสัมภาษณ์ฉันได้รับเลือกก็เพราะความสามารถ ส่วนแฟนคุณไม่ได้รับเลือก ก็เพราะเขาไม่มีความสามารถเอง”
“ในเมื่อแฟนคุณไม่ได้รับเลือกเพราะไม่มีความสามารถ แล้วทำไมคุณถึงเอาเรื่องนี้มาเล่นงานฉันไม่เลิก?”
“นี่มันเกินไปแล้วนะ”
“พนันแล้วก็ต้องยอมรับผลแพ้ชนะ ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้คุณจะเล่นงานฉันก็เรื่องหนึ่ง แต่เอาอารมณ์ส่วนตัวมากระทบงาน แบบนี้คงไม่ดีมั้ง”