“จี้หยางหยาง” เจียงเหย่ยืนอยู่ตรงประตูใหญ่ชั้นหนึ่ง มองจี้หยางที่เดินเข้ามาพลางยิ้มเอ่ย “เธอเก่งกาจขึ้นแล้วนะ”
“หืม?” จี้หยางไม่เข้าใจ
“พอฉันไปทำงาน ก็ได้ยินคนในแผนกพูดถึงเธอไม่หยุด บอกว่าเสียงที่เธออ่านออกอากาศเพราะมาก เทียบได้กับนักจัดรายการมืออาชีพ บทความก็เขียนได้โดดเด่น เป็นผู้มีความรู้ พวกเขาชื่นชมฉันจนแทบแย่ เธอไม่เห็นหรอก”
จี้หยางจงใจถาม “ชื่นชมเจ้าที่อะไร? หรือชื่นชมที่เธอมีภรรยาดีอย่างฉัน?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร” แววตาเจียงเหย่ได้ใจจนแทบลอยขึ้นฟ้า ท่าทางหยิ่งผยองราวกับมองทุกชีวิตต่ำต้อย “พวกเขาชื่นชมที่ฉันมีความสามารถ แค่เลือกหาคนสักคน ก็ได้คู่ครองที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้แล้ว”
จากน้ำเสียงของเจียงเหย่ ไม่ใช่ว่าจี้หยางดีแค่ไหน แต่เป็นเจียงเหย่ต่างหากที่เก่งกาจเพียงใด
“ใช่ ๆ” จี้หยางยอมเอาใจเขา “พี่เสี่ยวเหย่เก่งที่สุด ต่อให้ไม่ใช่ฉัน พี่เดินไปเจอสาวคนไหนแล้วพากลับมาเป็นภรรยา ภรรยาคนนั้นก็ต้องไม่เลวแน่”
“หืม?” เจียงเหย่ก้มมองเธอ “ฉันรู้สึกว่าเธอพูดจาประชดประชันอย่างไรชอบกล”
“ไม่มีเสียหน่อย” จี้หยางยิ้ม “ฉันพูดจากใจจริง” เป็นคำพูดที่เสแสร้งสุด ๆ ต่างหาก
ถึงเวลาเลิกงานพอดี ผู้คนพลุกพล่าน ทั้งคู่จึงต้องระวังท่าที เจียงเหย่ยืนห่างจากจี้หยางหนึ่งช่วงตัวเสมอ ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น เพียงกอดอกพลางยิ้มตาหยี
“ใช่ว่าใครก็เป็นภรรยาฉันได้เสียหน่อย ฉันก็ไม่ได้เลือกไม่เป็นนะ จี้หยางหยาง เธอต้องเข้าใจว่าการได้เป็นภรรยาฉันคือเกียรติของเธอ”