“แม่ ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ หนูเชื่อแม่นะ แม่ยังโกรธหนูอีก หนูขอย้ำอีกครั้ง ต่อให้หนูเคยเห็นแม่กอดกับคุณอาอวี๋ และเคยรับกระดาษแผ่นเล็กที่คุณอาอวี๋ยื่นให้ แต่หนูก็เชื่อแม่ หนู จี้หยาง จะเชื่อแม่ตลอดไป แม่ หนูเชื่อว่าแม่บริสุทธิ์ ไม่ได้ทำอะไรผิด บริสุทธิ์ไร้มลทินราวกับหิมะในฤดูหนาวและน้ำพุในฤดูร้อน”
อ๊ากกกกกกกกกก! แม่เลี้ยงจี้รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า
“แม่ อย่าเพิ่งร้อนใจสิคะ อธิบายให้ทุกคนฟังหน่อย ทุกคนเข้าใจได้อยู่แล้ว ก็แค่กอดกันเอง จะเป็นอะไรไป แม่...”
ในที่สุดแม่เลี้ยงจี้ก็ทนไม่ไหว เธอยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าจี้หยางเต็มแรง
ตอนถ่ายละคร ฉากแบบนี้มีให้เจออยู่บ่อย ๆ ผู้กำกับย่อมไม่ยอมให้นักแสดงตบกันจริง เพราะฉะนั้นเรื่องแกล้งตบ จี้หยางเป็นมืออาชีพ
เมื่อเห็นมือของแม่เลี้ยงจี้แหวกอากาศเข้ามาใกล้ใบหน้า จี้หยางก็จับจังหวะได้พอดี ขณะที่ปลายนิ้วของแม่เลี้ยงจี้กำลังจะแตะผิวเธอ ร่างของเธอก็เอนหงายไปด้านหลังตามแรงอย่างแนบเนียน...
จากนั้นเธอก็ค่อย ๆ ถ่วงน้ำหนักให้ตัวเองล้มลง ห่อไหล่เล็กน้อย สีหน้าฉับพลันเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวปนคับแค้น
ตามด้วยเสียง “ตุบ” ดังสนั่น ร่างของเธอล้มกระแทกพื้นอย่างแรง
พอลงถึงพื้น จี้หยางก็ขดตัวตามแรง มือข้างหนึ่งกุมแก้ม อีกข้างยันพื้น ดวงตาแดงก่ำขึ้นทันที น้ำตาร่วงเผาะโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เสียงสะอื้นของเธอหนักหน่วง แถมยังจงใจพูดเสียงดังขึ้นอีกหลายส่วน ราวกับกำลังได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่