“หมายความว่าเมียของคุณหายตัวไป ถูกสามีฉันจับตัวไปหรือ?”
เจียงเหย่พยักหน้า “ใช่”
“เมียคุณรู้จักสามีฉันหรือ?”
“เป็นไปได้อย่างไร เมียฉันไม่รู้จักสามีคุณเสียหน่อย”
“ถ้าอย่างนั้นสามีฉันจะจับเมียคุณไปได้อย่างไร?”
เจียงเหย่ลองหยั่งเชิงเธอ “มีคนเห็นสามีคุณพาเมียผมไป”
หญิงคนนั้นกลอกตาไปมา “เมียเจ้าหน้าตาดีมากหรือ?”
“ใช่”
“ฉันว่าแล้วว่ากังจื่อไม่ใช่คนดี ช่วงนี้ทำท่าทางไม่ถูกหูไม่ถูกตาฉันสักอย่าง เมื่อสองวันก่อนเราทะเลาะกัน เขายังทุบตีฉันอีก ที่แท้ก็ไปเจอคนรักแล้วนี่เอง”
หน้าผากเจียงเหย่กระตุก “พี่สาว เมียผมไม่มีทางไปเป็นคนรักของสามีคุณ ผมมีงานเป็นหลักเป็นแหล่ง หน้าตาก็พอใช้ได้ แถมยังดีกับเมียผม แล้วเมียผมจะไปหาสามีคุณเป็นคนรักทำไม เธอตาบอดหรือ?”
สือโถวเห็นเจียงเหย่เริ่มโมโห จึงดึงตัวเขาไว้ ส่งสัญญาณให้เงียบ แล้วหันไปถามหญิงคนนั้น
“พี่สาว ท่านรู้หรือไม่ว่าตอนนี้สามีท่านอยู่ที่ไหน?”
หญิงคนนั้นกลอกตาอีกครั้ง แต่ไม่ตอบ
“พี่สาว ท่านคงไม่อยากให้สามีทำผิดใช่หรือไม่ หากเขาจับคนไปจริง สิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือโทษจำคุก”
หญิงคนนั้นพูดว่า “เจ้าหน้าที่ตำรวจ เมื่อครู่เขาบอกว่าพาไปไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงกลายเป็นจับตัวไป พวกท่านอย่าเห็นว่าฉันเรียนมาน้อยแล้วคิดจะหลอกฉันนะ พาไปกับจับตัวไปมันคนละเรื่องกันใช่ไหม?”
“ใช่” สือโถวกล่าว “ถึงจะพาไป ท่านก็คงไม่อยากให้สามีทำผิดอยู่ดีใช่ไหม?”
หญิงคนนั้นกัดฟัน