แม่เจียงเห็นว่าพวกที่ดื่มเหล้ากินข้าวกันชักช้าเหลือเกิน จึงกินเสร็จแล้วออกไปก่อน วันนี้เพื่อนเก่าของเธออยากให้ช่วยดูว่าจะหาคู่ให้หลานชายได้หรือไม่ จึงเรียกเธอไปหา
คนดื่มเหล้ามักกินข้าวช้า มื้อที่ปกติใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็เสร็จ พวกเขากลับนั่งกินกันได้ถึงสองชั่วโมง
ระหว่างนั้นอันอันยังเอากับข้าวไปอุ่นตั้งสองครั้ง ของที่เย็นแล้วกินเข้าไปไม่ดีต่อกระเพาะ
สือโถวเอ็นดูอันอันมาก ตอนดื่มเหล้าก็จับมือเจียงเหย่หลายครั้ง อยากให้ทั้งสองบ้านหมั้นหมายลูกกันตั้งแต่เด็ก
ไม่รู้ว่าเจียงเหย่เมาจริงหรือแกล้งเมา แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่ยอมตกลงเด็ดขาด
“ไม่ได้ ไม่ได้ อันอันยังเด็ก เรื่องความรู้สึกพูดยาก ฝืนเด็ดแตงที่ยังไม่สุกก็ไม่หวาน ปล่อยให้เด็กโตแล้วค่อยเลือกทางของตัวเองเถอะ”
“อย่าพูดแบบนั้นสิ นายเห็นคนที่หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็กแล้วโตมาแต่งงานกันไหม มีตั้งหลายคู่ที่ไปกันได้ดี ตอนฉันอยู่ในกองทัพก็มีคนแบบนี้เหมือนกัน”
“ไม่ได้ ไม่ได้ เกิดถึงตอนนั้นไม่มีความรู้สึกต่อกันขึ้นมา จากที่คิดจะเป็นทองแผ่นเดียวกันกลับกลายเป็นศัตรูกันจะทำอย่างไร ปล่อยให้อันอันตัดสินใจเองเถอะ โตขึ้นอยากหาคนแบบไหนก็เลือกแบบนั้น”
“ที่นายพูดก็มีเหตุผล แต่ความรู้สึกสร้างกันได้ไม่ใช่หรือ จะมีความรู้สึกแบบไหนดีกว่าเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กอีกล่ะ จริงไหม สนิทกันมาตั้งแต่เล็ก ย่อมเข้าใจอีกฝ่ายมากกว่า”