พอมาถึงโรงอาหาร เจียงเหย่ก็ให้จี้หยางไปจับจองที่นั่ง ส่วนตัวเองไปซื้อข้าว เขารู้ว่าจี้หยางชอบกินอะไร
จี้หยางเห็นฟ่านหงอิงอยู่ด้วย คิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เดินตามไปด้วยกัน
วันแรกที่โรงอาหารเปิดให้บริการ มีอาหารจานใหญ่ทำด้วย นั่นก็คือหมูพะโล้
เจียงเหย่สั่งหมูพะโล้มาหนึ่งจาน ผัดกะหล่ำปลีอีกจาน และหัวไชเท้าตุ๋นวุ้นเส้นหนึ่งชาม
เขาตักข้าวสวยให้จี้หยาง ส่วนตัวเองเอาหมั่นโถว
จี้หยางช่วยถือปิ่นโต พอหาที่นั่งแล้วเห็นจ้าวซินจวิน เพื่อนร่วมสาขาเดียวกัน ก็พาทั้งสองคนเดินเข้าไปนั่งด้วย
ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น แต่เพราะสหายจ้าวซินจวินมาจากหมู่บ้านที่เกิดน้ำป่าไหลหลากในนิยาย
ในนิยายเขียนไว้ว่า แม่เจียงไปเยี่ยมเจียงเหย่ในวันครบรอบวันตายของเขา แต่กลับเจอฝนตกหนัก น้ำป่าไหลหลาก เพื่อช่วยคน แม่เจียงจึงสละชีวิต
ฟังดูเหลวไหลอยู่เหมือนกัน
ตามปกติแล้ว เจียงเหย่เสียชีวิตในเดือนเมษายน วันครบรอบย่อมเป็นเดือนเมษายนเช่นกัน เดือนเมษายนโดยทั่วไปฝนไม่ตกหนัก ฤดูใบไม้ผลิมักมีเพียงฝนปรอย ๆ แต่ในนิยายกลับเขียนว่าวันนั้นฝนตกหนักมาก
ราวกับจงใจเขียนให้แม่เจียงต้องตายอย่างไรอย่างนั้น
เพราะเรื่องนี้ ปีนั้นจี้หยางถึงกับลากเจียงเหย่ไปเดินเล่นบนเขาด้านหลังหมู่บ้านนั้นโดยเฉพาะ ภายนอกเหมือนไปเที่ยว แต่ความจริงเธอแอบเขียนข้อความใส่กระดาษ ห่อไว้กับก้อนหินแล้วโยนเข้าไปในหมู่บ้าน
คนในหมู่บ้านจะเห็นหรือไม่ แล้วเห็นแล้วจะเชื่อหรือเปล่า ก็ได้แต่พูดว่าแล้วแต่โชค