ฟังนิทานเล่าเรื่องจนจบ ฟ้าก็มืดค่ำมากแล้ว จี้หยางกับเจียงเสี่ยวเม่ยจึงเดินเอื่อย ๆ กลับบ้าน
ระหว่างทาง เจียงเสี่ยวเม่ยยังไม่ลืมถามว่า “พี่สะใภ้ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างหรือ? ฉันหมายถึงพี่กำลังตั้งครรภ์ มีตรงไหนไม่สบายหรือไม่ เพื่อนร่วมงานของฉันบอกว่า ช่วงแรกที่ตั้งครรภ์จะเบื่ออาหาร แล้วก็อาจรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว”
ดีจริง วันนี้นี่เป็นคนที่สามแล้วที่ถามเธอ คนแรกคือเจียงเหย่ ต่อมาก็แม่เจียง และตอนนี้ก็เจียงเสี่ยวเม่ย
“ไม่เลย ฉันไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น บางทีอาจเพราะเพิ่งตั้งครรภ์ได้ไม่นานกระมัง”
เจียงเสี่ยวเม่ยเกาหัว เธอเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนี้ “ถ้าไม่รู้สึกไม่สบายก็ดีแล้ว”
กลับถึงบ้าน ทั้งคู่ก็ล้างหน้าล้างตาแล้วเข้านอน
จี้หยางนอนหงาย วางมือบนท้อง อืม...ก็ยังไม่รู้สึกอะไรอยู่ดี
คงยัง...ตัวเล็กไม่เท่าเมล็ดงาดำด้วยซ้ำ
จี้หยางหลับตา ผ่อนคลายจิตใจ แล้วปล่อยตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทรา
พอลืมตาตื่นอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดแสนอุ่นอีกแล้ว
แถม...แถมยัง...
เธอผลักอีกฝ่ายเบา ๆ “พี่เสี่ยวเหย่ อึดอัดไหม? พี่ขยับห่างจากฉันหน่อยได้หรือไม่”
อีกฝ่ายไม่เพียงไม่ขยับห่าง แต่ยังกอดเธอแน่นขึ้น “อย่าเพิ่งสนใจเลย เดี๋ยวก็หาย”
เมื่อคืนเข้านอนเร็ว เช้านี้จี้หยางจึงตื่นขึ้นมาเองแต่เช้า เธอสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ร้อนผ่าวแนบอยู่ข้างเอว ใบหน้าก็ร้อนวูบขึ้นมาเล็กน้อย
หมอกำชับไว้แล้วว่าในช่วงสามเดือนแรกห้ามร่วมหลับนอน เธอจึงไม่กล้าขยับส่งเดช กลัวจะยิ่งปลุกไฟปรารถนาของเจียงเหย่ให้ลุกโชนกว่าเดิม