ในหัวของจี้หยางมีแต่ความคิดว่า ต้องหนี หนีให้พ้น พอได้ยินเสียงปืนก็ยิ่งกลัวจนไม่สนใจความเคลื่อนไหวข้างหลัง เอาแต่พุ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง
ตอนเจียงเหย่ตามทัน เธอก็ยังวิ่งต่อไปไม่หยุด
ตอนเจียงเหย่ตะโกนเรียกชื่อ เธอไม่ได้ยินเลยสักนิด
เขาเรียกอยู่สองสามครั้ง เธอถึงได้สติ
“พี่เสี่ยวเหย่”
“พี่เอง”
“พี่เสี่ยวเหย่!”
“พี่เอง หยางหยาง”
จี้หยางโผเข้ากอดเจียงเหย่ทันที ริมฝีปากเบะคว่ำ “พี่เสี่ยวเหย่”
เจียงเหย่ลูบศีรษะปลอบเธอ “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว...”
เขาพูดซ้ำอยู่อย่างนั้นว่าไม่เป็นไรแล้ว
จี้หยางสูดจมูก พยายามกลั้นน้ำตาแต่ก็ไม่ไหว น้ำตาพรั่งพรูลงมา “พี่เสี่ยวเหย่”
“พี่อยู่นี่ ไม่เป็นไรแล้ว อย่ากลัวนะ”
จี้หยางเช็ดน้ำตากับเสื้อเจียงเหย่ พลางสะอื้นเรียก “พี่เสี่ยวเหย่”
ดวงตาของเจียงเหย่เองก็แดงก่ำ
ตั้งแต่จี้หยางเกิดเรื่อง เขากลัวแทบตาย
กลัวว่าจะตามหาจี้หยางไม่เจออีก
กลัวว่าตอนหาจี้หยางเจอ เธอจะเกิดเรื่องไปแล้ว
กลัวว่าคนที่จับตัวจี้หยางไม่ได้คิดจะปล่อยเธอให้มีชีวิตอยู่เลย ที่จับตัวเธอก็เพื่อแก้แค้นเท่านั้น
ยังดี
ยังดี
ยังดีจริง ๆ
โชคดีที่จี้หยางไม่เป็นไร
เขากะพริบตาไล่ความชื้นในดวงตา มือใหญ่ลูบแผ่นหลังจี้หยางซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ไม่เป็นไรแล้ว”
เขาบอก
ทั้งบอกจี้หยาง และบอกตัวเองว่าไม่เป็นไรแล้ว
……
มีผู้ชายทั้งหมดสี่คน จับตัวได้ครบทั้งสี่คน ยกเว้นหลิวเย่าจง
หลิวเย่าจงหนีไปแล้ว