เสียงในห้องค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จี้หยางฟังเสียงพูดคุยที่ดังมาจากในบ้าน พลางยังมีอารมณ์มองต้นแอปริคอตที่ถูกโค่นเพราะกินพื้นที่และเกะกะอยู่ในลานบ้าน
ต้นแอปริคอตคงมีอายุไม่น้อย ทิ้งวงปีลึกบ้างตื้นบ้างซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ไว้บนตอ
“สะใภ้ฉางซุ่น ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่สนใจ พวกเราก็พูดกับฉางซุ่นแล้วนะ คู่สามีภรรยาที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่แรกย่อมดีกว่า คนที่มาอยู่ด้วยกันกลางทางย่อมไม่ไว้ใจกัน ต่างคนต่างระแวง ไม่มีทางอยู่ด้วยกันได้ แต่สะใภ้ฉางซุ่นลองคิดดูสิ ฉางซุ่นอายุสามสิบสี่แล้ว พวกเราพูดไปเขาจะฟังหรือเปล่าล่ะ?”
แม้แต่เด็กอายุหกเจ็ดขวบยังดื้อ ไม่เชื่อฟังพ่อแม่ แล้วนับประสาอะไรกับคนอายุสามสิบสี่สิบ
ควบคุมไม่ได้หรอก
พ่อแม่ตระกูลซ่งไม่เห็นด้วยกับการหย่า หนึ่งคือที่บ้านมีลูกสามคน การต้องจากพ่อหรือจากแม่ไปไม่ใช่เรื่องดีทั้งนั้น
สองคือการหย่าเป็นเรื่องน่าอับอาย หากเพื่อนบ้านรู้เข้า คงไม่พ้นถูกนินทาว่าร้าย พวกเขาสองคนแก่แล้ว ทนเสียหน้าแบบนั้นไม่ไหว
ทั้งคู่ใช้ชีวิตอย่างเข้มแข็งมาตลอด พอแก่ตัวลง...ลูกกลับก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นมา พ่อแม่ตระกูลซ่งจึงรู้สึกไม่สบายใจ
แน่นอนว่าไม่ว่าจะคิดคำนวณอย่างไร พวกเขาก็ไม่อยากให้ลูกชายหย่ากับลูกสะใภ้ แต่ถ้าถึงขั้นต้องหย่าจริง ๆ ต่อให้ปกติแม่ผัวลูกสะใภ้จะเข้ากันดีแค่ไหน พอสามีภรรยาเอาจริงขึ้นมา พ่อแม่ตระกูลซ่งก็ต้องเข้าข้างลูกชายตัวเองอยู่ดี
มนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ ความจริงก็เป็นเช่นนี้
“แม่จะไปพูดเรื่องพวกนี้กับเธอทำไม หย่าก็หย่า ตอนนี้ฉันหาเงินได้มากแล้ว หย่ากันเมื่อไร ฉันจะหาสะใภ้ที่ดีกว่านี้มาให้พวกแม่เอง”