หลายวันต่อมา หวังโส่วอี้แทบไม่อยู่ในสำนักงานเลย บางครั้งพอโผล่มาแล้วเห็นจี้หยาง เขาก็ทำเหมือนไม่เห็น ไม่พูดกับเธอสักคำ
จี้หยางเองก็เมินหวังโส่วอี้เช่นกัน
พอเจียงเหย่รู้เรื่อง เขาก็ไปดักหวังโส่วอี้และตำหนิเขาต่อหน้า
“เรื่องของคนอื่น แกอย่ายุ่งให้มากนัก เกี่ยวอะไรกับแกถึงต้องไปยุ่งเสียทุกเรื่อง อย่าลืมว่าสหภาพแรงงานมีไว้ทำอะไร สหภาพแรงงานมีไว้คอยหนุนหลังสหายแรงงานและพิทักษ์สิทธิของพวกเขา”
“แกเป็นเจ้าหน้าที่สหภาพแรงงาน เมื่อยืนอยู่ในจุดยืนของสหภาพแรงงาน แล้วพบภรรยาฉันเจอสถานการณ์เช่นนี้ แกไม่ควรให้ความช่วยเหลือและดูแลเธอหรือ?”
“เหตุใดเจ้าถึงละเมิดหลักการของสหภาพแรงงานเสียเอง ก่อเรื่องขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล จงใจหาเรื่อง แล้วยังจงใจรังแกคนท้องอีก?”
“พฤติกรรมเช่นนี้ของแก มีแต่จะทำให้สหภาพแรงงานเสื่อมเสีย”
“ถ้ามีครั้งหน้าอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
เจียงเหย่ตัวสูง พอยืนอยู่ตรงนั้น หวังโส่วอี้ก็ต้องเงยหน้ามองเขา
หวังโส่วอี้สูง 169 เซนติเมตร ยืนข้างจี้หยางแล้วแม้จะสูงกว่าเธอจริง ๆ แต่เมื่อเทียบกันแล้วผู้ชายมักดูไม่สูงนัก จึงดูสูงพอ ๆ กับจี้หยาง
ตอนนี้ถูกเจียงเหย่ดักตำหนิอยู่หน้าประตูราวกับหลานชาย รอบข้างยังมีคนมามุงดูอีกตั้งมากมาย แถมเวลาคุยกับเจียงเหย่ เขายังต้องแหงนหน้ามองอีกฝ่าย ความรู้สึกอับอายขายหน้านั้นไม่ต้องพูดถึงเลย
สองผัวเมียคู่นี้เป็นอะไรกัน?
เมื่อสองวันก่อน แค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ จี้หยางก็ลากเขาไปพูดจ้อใส่หน้าผู้นำเสียยืดยาว
เรื่องผ่านไปตั้งสองวันแล้ว เจียงเหย่ยังเรียกเขาไปพูดจ้ออยู่หน้าประตูอีก