“ฉันถามอีกครั้งนะ คุณขายงานแล้วออกไปทำธุรกิจเองได้ไหม?”
“จี้ม่าน คุณคิดยังไงกันแน่? ผมจะเอาเงินทุนที่ไหนไปทำธุรกิจ?”
“ก็ขายงานแล้วก็มีเงินทุนไม่ใช่เหรอ”
“คุณคิดง่ายเกินไปแล้ว ถ้าผมขายงานไปแล้วทำธุรกิจไม่สำเร็จ เราจะกินอะไร ดื่มอะไร ลมหนาวแทนข้าวหรือไง?”
“คุณทำได้แน่นอน ขอแค่คุณทำธุรกิจ อย่าว่าแต่มีเงินหมื่นหยวนเลย ต่อให้แสน ล้าน สิบล้าน หรือร้อยล้าน คุณก็หาได้ทั้งนั้น”
เจียงจื้อหย่วนมองจี้ม่าน รู้สึกเหมือนกำลังมองคนบ้า เธอเหมือนคิดว่าการหาเงินเป็นเรื่องง่ายราวกับเล่นเกม แค่เขาทำธุรกิจ เงินก็จะไหลมาหาเองอย่างนั้นหรือ เป็นไปได้ยังไง?
ทุกเรื่องมีสองด้าน ไม่ใช่ทุกคนที่ทำธุรกิจจะหาเงินได้ เพื่อนคนหนึ่งของเขาไปซื้อของทางใต้ แต่เงินถูกขโมย แถมยังโดนหลอกจนขาหักไปข้างหนึ่ง เกือบกลับมาไม่ได้ด้วยซ้ำ
มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ทุกอย่างไม่ได้ง่ายเหมือนที่เธอพูดสักหน่อย
จี้ม่านเห็นเจียงจื้อหย่วนไม่พูดอะไร เอาแต่มองเธอ จึงถามย้ำอีกครั้ง “สรุปคุณจะฟังฉันไหม ขายงานแล้วออกไปทำธุรกิจเองน่ะ”
เจียงจื้อหย่วนหลับตาลง เขานึกถึงตอนที่เพิ่งเจอจี้ม่าน เด็กสาวอ่อนโยนเรียบร้อย แววตาที่มองเขายังมีความชื่นชมอยู่บ้าง
ตอนนั้นเขานัดดูตัวกับจี้หยางไปแล้ว และทั้งคู่ก็ตกลงคบหากัน แต่พอจี้ม่านแสดงท่าทีชอบพอเขา เขาก็คิดว่าคนรักในอนาคตของเขาควรเป็นผู้หญิงแบบนี้
นิสัยดี น่าสนใจ ไม่ใช่เหมือนจี้หยางที่อยู่กับเขาแล้วยังแทบไม่พูดอะไร