ใครจะติดใจการถูกตบหน้าจนเสพติดกันล่ะ เธอไม่ได้ป่วยสักหน่อย
“ยังไงฉันก็เอาคำพูดไปบอกแล้ว เธอจะจัดการยังไงก็แล้วแต่” จี้ม่านกล่าว
เธอทนอยู่ที่นี่ต่อไปแม้แต่นาทีเดียวก็ไม่ไหวแล้ว
บนโลกนี้มีคนที่น่ารำคาญอย่างจี้หยางได้ยังไงกัน อีกฝ่ายคงเกิดมาไม่ถูกโฉลกกับเธอแน่ ๆ
ไม่อย่างนั้นทำไมจี้หยางถึงยิ่งใช้ชีวิตสุขสบายขึ้นทุกวัน ส่วนเธอกลับยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ
คิดถึงตรงนี้ จี้ม่านก็หยุดฝีเท้า จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้อาจเป็นไปได้จริง ๆ
ชาติที่แล้วเธอเคยได้ยินเรื่องดวงชะตาแบบหนึ่ง ว่ากันว่าคนหนึ่งรุ่ง อีกคนย่อมร่วง หมายถึงดวงชะตาของคนสองคนขัดกัน หากคนหนึ่งมีชีวิตที่ดี อีกคนก็ย่อมใช้ชีวิตไม่ดีไปด้วย
หรือว่าดวงชะตาของเธอกับจี้หยางจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ
เป็นไปได้หรือเปล่านะ?
แต่แล้วเธอก็คิดอีกที ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ ตอนนี้เธอก็ทำอะไรจี้หยางไม่ได้อยู่ดี แต่ไม่เป็นไร รอให้เจียงจื้อหย่วนตั้งตัวได้เมื่อไร เธอก็จะข่มจี้หยางได้เมื่อนั้น
ถึงตอนนั้นคอยดูเถอะว่าอีกฝ่ายจะยังวางท่าได้อย่างไร
ก็แค่อวดว่าตัวเองมีความสุข ใคร ๆ ก็ทำได้
พอเจียงจื้อหย่วนร่ำรวยขึ้นมา มือซ้ายเธอถือเพจเจอร์ มือขวาถือโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ คอคล้องสร้อยทองเส้นโต แล้วไปยืนต่อหน้าจี้หยาง ให้หล่อนโมโหตายไปเลย
ถึงจะดูเชยไปหน่อย แต่ในช่วงสิบกว่าปีข้างหน้า ของพวกนี้ก็ถือเป็นของดีทั้งนั้น เธอไม่เชื่อหรอกว่าจี้หยางจะไม่อิจฉา
สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้วอย่างไร บัณฑิตเรียนจบมาก็ได้รับการจัดสรรงาน ไม่แน่ว่าจะหาเงินได้มากกว่าทำธุรกิจ