แม่เลี้ยงจี้เกลียดจี้หยางเข้ากระดูกดำ นังเด็กนี่ตั้งแต่จับได้เรื่องของม่านม่าน ก็รับมือยากขึ้น แถมยังหาเรื่องไม่หยุด
เธอก่นด่าจี้หยางอยู่ในใจ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่เปลี่ยน
“จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร หยางหยางเป็นลูกสาวที่ฉันกับพ่อจี้รักที่สุด พวกเราจะไม่เตรียมอะไรไว้ให้ได้อย่างไร ตอนแต่งงาน ฉันกับพ่อจี้ให้เงินติดตัวหยางหยางไปตั้ง 200 หยวน”
เธอหันไปมองจี้หยาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “จริงไหม หยางหยาง”
จี้หยางชะงักมือที่กำลังกินข้าว ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “อะไรนะ? ให้ฉันเหรอ? เงินติดตัว 200 หยวนเนี่ยนะ?”
ญาติคนหนึ่งที่ไม่ลงรอยกับแม่เลี้ยงจี้เห็นท่าทางของจี้หยาง ก็รีบพูดขึ้นว่า “ให้เงินติดตัวหยางหยาง 200 หยวนหรือ? แต่ฉันดูแล้วไม่เห็นจะเป็นอย่างนั้นเลย”
“หยางหยาง” แม่เลี้ยงจี้ตบไหล่จี้หยางเบา ๆ อย่างอ่อนโยน “บอกมาสิ ก่อนแต่งงาน พ่อของเธอให้เงิน 200 หยวนใช่หรือไม่”
จี้หยางส่ายหน้า “ไม่มีเรื่องแบบนั้นนะ”
พูดจบ เธอก็หันไปมองแม่เลี้ยงจี้ “แม่จำผิดหรือเปล่า เป็นแม่กับพ่อให้ม่านม่าน 200 หยวน แล้วจำว่าให้ฉันหรือเปล่า?”
แม่เลี้ยงจี้จ้องเธอ “เธอลืมไปแล้วหรือ? คืนนั้นม่านม่านกับเสี่ยวเฉียงก็อยู่ด้วย พ่อของเธอเอาเงิน 200 หยวนมาให้เธอ ส่งให้ถึงมือ ตอนนั้นเธอยังดีใจมากเลย”
จี้หยางแสร้งทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หลุบตาลง ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากขยับอยู่สองสามครั้ง คล้ายอยากพูดอะไรแต่ก็เหมือนติดขัดเพราะเห็นแก่หน้า สุดท้ายกลับไม่พูดอะไรสักคำ สีหน้ามีแววเศร้าหมองอยู่บ้าง