“ได้ งั้นพี่เสี่ยวเหย่ช่วยสืบดูหน่อยนะ ว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงจ้องเล่นงานฉันทันทีที่เจอกัน หรือจะเป็นเพราะ...”
จี้หยางลูบแก้มตัวเอง พลางพูดอย่างหลงตัวเองอยู่บ้าง “...เพราะฉันสวยเกินไปจนทำให้คนอิจฉาหรือเปล่า”
สายตาของเจียงเหย่หยุดอยู่บนใบหน้าของจี้หยางครู่หนึ่ง ภรรยาของเขาสวยจริง ๆ โดยเฉพาะช่วงนี้ที่ดูสวยขึ้นทุกวัน
ใบหน้าเล็กขาวผ่องราวกับไข่ต้มที่ปอกเปลือกแล้ว ดวงตาและคิ้วดูมีชีวิตชีวาเปื้อนรอยยิ้ม แม้ไม่แต่งหน้า ก็ยังสะดุดตาเป็นพิเศษ
แต่ถึงอย่างนั้น
ผู้หญิงคนนั้นก็คงไม่ถึงกับจ้องเล่นงานเธอเพียงเพราะภรรยาของเขาสวยหรอกมั้ง
จะต้องว่างมากแค่ไหนกัน
เขาอยากบอกภรรยาว่าหลงตัวเองไปหน่อยแล้ว แต่คำพูดวนอยู่ที่ริมฝีปาก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเรื่องอื่นแทน “เพิ่งเข้าทำงานที่โรงงาน อย่าเอาแต่เงียบเวลาคนอื่นรังแกเราสิ เราไม่ผิดก็ไม่ต้องกลัว ใครว่าอะไรเธอ ก็สวนกลับไปเลย เอาแบบตอนที่เธอสวนพ่อกับแม่เลี้ยงนั่นแหละ”
ทำไมถึงลากพ่อกับแม่เลี้ยงของเธอมาพูดราวกับขุดศพขึ้นมาฟาดอีกล่ะ จี้หยางยิ้มแล้วพูดว่า
“ฉันรู้แล้ว จะไม่ยอมเสียเปรียบแน่นอน อีกอย่าง ฉันเสียเปรียบไม่เป็นไร แต่ทุกคนรู้ว่าฉันเป็นภรรยาของคุณ ถ้าฉันเสียเปรียบขึ้นมา คนอื่นต้องพูดว่า ดูสิ ภรรยาเจียงเหย่ขี้ขลาดขนาดนี้ เรื่องแค่นี้ยังรับมือไม่ได้ แถมทำให้เจียงเหย่เสียหน้าอีก”
“ไม่ใช่เพราะอย่างอื่นหรอกนะ เพื่อไม่ให้พี่เสี่ยวเหย่เสียหน้า ไม่ให้คนอื่นดูถูกพี่ ฉันก็ต้องทำใจกล้าแล้วค่อยกลับไป”
“ขอบคุณเธอมากนะ” พูดมาตั้งนาน ฟังดูเหมือนทำเพื่อเขาเสียอย่างนั้น