ผู้คนบนชั้นหนึ่งกับชั้นสองมีมากหน่อย ส่วนชั้นสามคนน้อยกว่า
ของบนชั้นสามถือเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยของยุคนี้ ทั้งวิทยุ นาฬิกาข้อมือ กล้องถ่ายรูป แล้วยังมีเสื้อคลุมขนสัตว์เกรดดีอีกหลายตัว
จี้หยางมองเสื้อขนสัตว์แวบหนึ่ง ตัวที่ถูกที่สุดก็ยังราคาเกินร้อย ส่วนตัวแพง ๆ ราคาสี่ห้าร้อย ใครจะซื้อไหวกันล่ะ
คงมีแต่คนเงินเดือนสูงเท่านั้นที่ซื้อของแบบนี้ได้
สมกับเป็นห้างสรรพสินค้าอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ของที่นี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ
เจียงเหย่สังเกตเห็นสายตาของจี้หยาง จึงพูดว่า “พอถึงฤดูหนาว ฉันจะซื้อเสื้อหนังแกะให้เธอสักตัว”
เสื้อหนังแกะมีเพียงด้านในที่เป็นหนังแกะ ส่วนด้านนอกเป็นสีเขียวทหาร สวมแล้วชายเสื้อยาวถึงน่อง ดูคล้ายเสื้อคลุมทหาร เพียงแต่อุ่นกว่า
“แพงเกินไป” เมื่อนึกถึงเงิน 200 หยวนที่เธอเอามาจากบ้านตระกูลจี้ จี้หยางก็รู้สึกว่าตัวเองจนเหลือเกิน
“ไม่เป็นไร ฉันซื้อไหว” เสื้อโค้ตตัวเดียวเขายังพอซื้อได้
“ไป ๆ ซื้อ แวะไปดูนาฬิกากัน” จี้หยางแค่อยากเปิดหูเปิดตา ไม่ได้คิดจะซื้อจริง ๆ เธอดึงชายเสื้อเจียงเหย่ แล้วทั้งคู่ก็เดินไปยังเคาน์เตอร์นาฬิกา
เจียงเหย่หันกลับไปมองเสื้อคลุมหนังแกะสไตล์ทหารตัวที่ดูอุ่นมากอีกครั้ง เขาคิดว่าจี้หยางใส่แล้วน่าจะเหมาะ
เคาน์เตอร์นาฬิกาอยู่ทางฝั่งตะวันออกของชั้นสาม มองผ่านกระจกเข้าไปก็เห็นนาฬิกาเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ ส่วนใหญ่เป็นนาฬิกากลไกยี่ห้อเซี่ยงไฮ้กับยี่ห้อหงฉี มีเพียงไม่กี่เรือนที่เป็นนาฬิกานำเข้า