“อ้าขา”
“ยกสูงอีก”
“ออกแรงหน่อยสิ! ซีซี”
ท่ามกลางความพร่าเลือน หลี่รั่วซีค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ซีซี?
ตั้งแต่ติดตามแม่เข้าบ้านตระกูลกู้ ก็ไม่มีใครเรียกเธอแบบนี้อีกเลย
หลี่รั่วซีขยี้ตา แล้วหยิกต้นขาตัวเองแรง ๆ ทีหนึ่ง
ซี๊ด!
เจ็บ... เจ็บจริง ๆ
เธอกลับมาเกิดใหม่แล้วหรือ?
ก้มลงมองมือทั้งสองข้าง
รอยเข็มเล็ก ๆ ถี่เต็มมือหายไปแล้ว รอยฟกช้ำก็หายไปเช่นกัน
เธอไม่ได้ผอมเหลือแต่กระดูก ทว่าผิวพรรณขาวผ่องและเนื้อหนังอิ่มเอิบสมวัยสาว
เธอเงยหน้ากวาดตามองรอบตัว บ้านมุงจากเก่าซอมซ่อ ม้านั่งขาหักไปข้างหนึ่ง ตู้เสื้อผ้าเก่าที่บานประตูหายไปหนึ่งบาน ข้างในมีเสื้อผ้าที่ปะชุนจนเต็มไปหมด
ลมหายใจของเธอสะดุดกึก
เธอกลับมาเกิดใหม่แล้วจริง ๆ!
กลับมายังวันก่อนที่พ่อแม่จะทะเลาะกันเรื่องหย่า
หญิงวัยกลางคนตรงหน้าคือป้าหวังที่ตระกูลกู้ส่งมาตรวจร่างกายเธอไม่ใช่หรือ?
ก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว ป้าหวังก็ปล่อยมือแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ “เป็นสาวบริสุทธิ์ที่เหมาะจะมีลูก รูปร่างอย่างนี้ สะโพกอย่างนี้ หน้าอกอย่างนี้ ดีไปหมด”
เวินหรูเสวี่ยยิ้มหน้าบาน รีบก้าวเข้าไปยัดเงิน 50 หยวนใส่มือป้าหวัง
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนป้าหวังกลับไปช่วยพูดดี ๆ กับพี่หางให้ฉันหน่อยนะคะ”
พอเห็นว่าได้เงิน 50 หยวน ป้าหวังก็ยิ้มจนรอยย่นบนใบหน้าลึกเสียจนคีบแมลงวันตายได้
“วางใจเถอะ ทางนั้นต้องพอใจแน่ เธอเองก็รีบจัดการเรื่องยุ่งยากทางนี้ให้เรียบร้อย อย่าปล่อยให้ทางนั้นรอนานนักล่ะ”
“ได้ค่ะ อีกสองวันนี้ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย”
ป้าหวังพยักหน้า รับเงินไว้แล้วเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี
พอเห็นป้าหวังไปแล้ว เวินหรูเสวี่ยก็เดินเข้ามาจับมือหลี่รั่วซีด้วยความดีใจจนแทบคลั่ง “ดีเหลือเกิน ซีซี แม่กับลูกจะได้ลืมตาอ้าปากเสียที ลูกยังจำคุณอากู้หางได้ไหม? เมื่อก่อนเขาเคยมาอยู่บ้านเราช่วงหนึ่งนะ”
กู้หาง?
ทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ ร่างของหลี่รั่วซีก็สั่นเทาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ผู้ชายคนนั้นบังคับให้เธอมีลูกให้เขา พอเธอยอมตายแต่ไม่ยอมทำตาม ก็ถูกส่งไปเป็นหนูทดลองยา ทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส
เวินหรูเสวี่ยไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเธอ ยังคงวาดฝันต่อไป “ซีซี คุณอากู้หางของลูกหาเงินได้แล้ว เขาเปิดโรงงานยาขนาดใหญ่ในเมือง ขอแค่ลูกไปตระกูลกู้กับแม่ เราก็ไม่ต้องทนทุกข์ลำบากอยู่ในหุบเขากันดารอย่างหมู่บ้านซือเฉียนอีกต่อไป ถึงตอนนั้นลูกจะมีเสื้อผ้าสวย ๆ ใส่ไม่รู้จบ จะไปไหนมาไหนก็มีรถยนต์ ลูกจะได้เป็นคุณหนูตระกูลกู้”
หลี่รั่วซีจ้องริมฝีปากของเวินหรูเสวี่ยที่ขยับไปมา ความเกลียดชังในใจค่อย ๆ ปรากฏชัดบนใบหน้า แม่ที่มีใบหน้าเปี่ยมเมตตาเช่นนี้ ซ่อนหัวใจชั่วร้ายเอาไว้ได้อย่างไรกัน? เธอเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่ แม่ทำกับเธอแบบนี้ได้อย่างไร?
เวินหรูเสวี่ยไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอ พูดจบก็หันกลับเข้าห้องตัวเอง
ดีเหลือเกิน อีกไม่นานเธอก็จะได้เป็นภรรยาเศรษฐีแล้ว
ครู่ต่อมา เสียงทะเลาะกันก็ดังมาจากในห้อง
“หลี่ฉางชิง ฉันทำดีกับคุณจนถึงที่สุดแล้ว รีบเซ็นชื่อเสีย อย่ามาทำให้ฉันเสียเรื่อง”
เวินหรูเสวี่ยกอดอก ใบหน้าเย็นชาเสียจนหลี่ฉางชิงรู้สึกแปลกหน้า
“หรูเสวี่ย ทำไมล่ะ? คุณไม่ได้รักผมหรือ? ตอนนี้ชีวิตเราถึงจะลำบากไปบ้าง แต่ครอบครัวเราอยู่ด้วยกัน สักวันทุกอย่างต้องดีขึ้นแน่”
“พอได้แล้ว หลี่ฉางชิง คุณพูดแบบนี้มากี่ปีแล้ว? ฉันตามคุณมาใช้ชีวิตลำบากในหุบเขากันดารนี่มามากพอแล้ว ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ถือว่าฉันขอร้อง เซ็นชื่อเถอะ มีแต่หย่ากันเท่านั้น ชีวิตฉันถึงจะดีขึ้น”
“ไม่ ผมไม่เซ็น ถ้าคุณไม่อธิบายให้ชัด ผมก็ไม่เซ็น”
เวินหรูเสวี่ยสูดหายใจลึก มองหลี่ฉางชิงด้วยความรังเกียจ “ได้ งั้นฉันจะพูดตามตรง คุณยังจำกู้หาง เพื่อนร่วมชั้นของคุณได้ไหม?”
หลี่ฉางชิงพยักหน้า
“ตอนนั้นคุณให้เขามาพักที่บ้านเรา เราต่างก็ถูกใจกันมานานแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นเขายังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เราคงได้อยู่ด้วยกันไปนานแล้ว
“ตอนนี้เขามีอนาคตแล้ว เปิดโรงงานยาในเมืองหานเฉิง กิจการใหญ่โต แม้แต่คนในเขตทหารยังต้องไว้หน้าเขาอยู่หลายส่วน
“ช่วงก่อนเราได้ติดต่อกัน เขาบอกให้ฉันหย่ากับคุณแล้วแต่งงานกับเขา หลี่ฉางชิง ถ้าคุณยังเห็นแก่ที่เราเคยเป็นสามีภรรยากัน ก็ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันทนชีวิตลำบากแบบนี้มามากพอแล้ว”
หลี่ฉางชิงมองเวินหรูเสวี่ยอย่างตกตะลึง ราวกับถูกฟ้าผ่าใส่
แววรู้สึกผิดปรากฏบนใบหน้าของเวินหรูเสวี่ยอยู่ชั่วครู่ แต่ไม่นานก็ถูกสายตาของเขายั่วโทสะ
“ไม่ต้องมองฉันแบบนั้น ฉันเกิดมาเพื่อเสวยสุข ไม่ใช่มาทนทุกข์กับคุณ ถ้าตอนนั้นฐานะครอบครัวคุณไม่ดี ฉันก็คงไม่เลือกคุณหรอก จะโทษก็โทษที่คุณไร้ความสามารถ ถูกส่งมาอยู่ชนบทตั้งหลายปีแล้วยังไม่ได้รับการคืนความเป็นธรรม คนที่ถูกส่งมาอยู่ชนบทพร้อมคุณต่างกลับเมืองกันหมดแล้ว แต่คุณยังติดแหง็กอยู่ที่นี่ ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว หลี่ฉางชิง ถือว่าฉันขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะ”
หลี่ฉางชิงทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ กว่าจะเอ่ยปากได้ก็ผ่านไปนาน
“แล้วลูกล่ะ?”
เมื่อเห็นว่าหลี่ฉางชิงไม่รั้งรออีก เวินหรูเสวี่ยก็ถอนหายใจโล่งอก
“รั่วซียังเด็ก ฉันจะพาเธอไปด้วย”
หลี่รั่วซีได้สติกลับคืนมา
ไม่... ไม่ได้ เธอไม่อยากไปตระกูลกู้กับแม่
เธอลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า ก่อนจะเซถลาออกไปทางห้องของพ่อแม่
ทันทีที่เธอก้าวข้ามธรณีประตู พี่สาวอย่างหลี่เฟิ่งเจียวก็พุ่งชนเธอราวกับลูกระเบิด แล้วรีบวิ่งเข้าไปข้างใน คุกเข่าลงตรงหน้าเวินหรูเสวี่ยดังตุบ
“แม่ พาหนูไปด้วยเถอะค่ะ น้องหน้าตาเหมือนพ่อ ถ้าคุณอากู้เห็นเข้า ต้องพาลโกรธแม่แน่ หนูไม่เหมือนกัน หนูหน้าตาเหมือนแม่ คุณอากู้ต้องชอบหนูแน่”
หลี่รั่วซีตกตะลึงชะงักไป ในชาติก่อนเรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นนี่นา มันเกิดอะไรขึ้น?
ชาติก่อนแม่ลำเอียงเข้าข้างพี่สาวคนโต ก็เพราะพี่สาวหน้าตาเหมือนแม่ ตาชั้นเดียวรูปเรียวยาว ใบหน้ารูปไข่ รูปร่างอวบอิ่ม ดูเป็นคนมีวาสนาแต่เกิด
แม่ไม่ยอมให้พี่ทำงานหนัก ถึงจะถูกส่งมาอยู่ชนบทแล้ว พี่ก็แค่ทำกับข้าวกับซักผ้าอยู่ที่บ้าน แม่เลี้ยงดูเสียจนผิวขาวนวลเนียน อ่อนแอบอบบาง หวังว่าสักวันพี่จะได้แต่งงานกับเศรษฐี แล้วพาแม่ออกจากหุบเขากันดารแห่งนี้
แต่ก่อนที่แม่จะหาเขยเศรษฐีที่สมบูรณ์แบบได้ แม่กลับติดต่อกับคนรักเก่าได้เสียก่อน
เธอรู้ดีว่าการไปอยู่ตระกูลกู้จะต้องเจออะไร ทางนั้นบอกแล้วว่า หากพาผู้หญิงไปด้วยสักคนจะดีที่สุด จะได้มีลูกให้ตระกูลกู้ และยิ่งมีลูกได้สักเจ็ดแปดคนก็ยิ่งดี
จะส่งลูกสาวไปเป็นเครื่องมือให้กำเนิดลูก แม่จะยอมให้ลูกสาวสุดที่รักอย่างเฟิ่งเจียวไปได้อย่างไร? คนที่ต้องไปย่อมเป็นหลี่รั่วซีที่หน้าตาเหมือนหลี่ฉางชิงอยู่แล้ว!
แต่เมื่อลูกสาวคนโตคุกเข่าอ้อนวอนอยู่ตรงหน้า ใจของแม่ก็อ่อนลงทันที
จริงด้วย หลี่รั่วซีหน้าตาเหมือนหลี่ฉางชิง ถ้ากู้หางเห็นเข้า จะนึกถึงหลี่ฉางชิงขึ้นมาหรือเปล่า?
พาเธอไปด้วยก็ไม่ต่างจากหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ?
หลี่เฟิ่งเจียวเห็นท่าทีของแม่คล้ายจะใจอ่อน
จึงคุกเข่าขยับเข้าไปกอดขาทั้งสองข้างของแม่
“แม่ หนูขอร้องล่ะ พาหนูไปด้วยเถอะค่ะ หนูทนชีวิตลำบากที่นี่มามากพอแล้ว อีกอย่างหนูไม่เคยลงไปทำงานในนาเลย ถ้าแม่พาน้องไป หนูก็ต้องลงนา หนูทำไม่ไหวหรอกค่ะแม่ แม่กำลังบีบให้หนูตายนะ แม่ หนูเป็นเฟิ่งเจียวคนโปรดของแม่ไม่ใช่หรือ? ขอร้องล่ะ พาหนูไปด้วยเถอะ หนูสวยกว่าน้อง พูดจาเอาใจคนเก่งด้วย รับรองว่าจะไม่สร้างปัญหาให้แม่แน่”
เวินหรูเสวี่ยเริ่มหวั่นไหว
ที่ลูกพูดก็มีเหตุผล ไปถึงที่นั่นแล้วก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไร
ไม่ได้เจอกู้หางมาหลายปีแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะยังชอบเธอเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า
เธอก้มมองหลี่เฟิ่งเจียวที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
เฟิ่งเจียวหน้าตาเหมือนเธอตอนสาว ๆ ราวกับถอดแบบกันมา
ถ้าหากว่า...
ใช่แล้ว ถ้าเธอคว้าหัวใจกู้หางไว้ไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังมีเฟิ่งเจียวไม่ใช่หรือ?
ไม่ว่าจะคลอดลูกให้เขาหรือคลอดให้ลูกชายของเขา ก็ไม่ต่างกันสักหน่อย
แค่คลอดลูกเอง ไม่ดีกว่าทนทุกข์อยู่ในหุบเขากันดารนี่หรือ?