พรานหญิงคนนี้ชื่อหลินต้าอิง รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ตอนครอบครัวของพวกเธอเพิ่งถูกส่งไปอยู่ชนบทเมื่อหลายปีก่อน เธอก็ถูกใจหลี่ฉางชิง พ่อของเธอตั้งแต่แรกเห็น
อย่าถามว่าเธอรู้ได้ยังไง หลังจากตายกลายเป็นผี เธอเห็นกับตาว่าหลินต้าอิงไปช่วยจัดการศพพ่อ ทั้งยังไปไหว้หลุมศพเขาทุกปีในวันเช็งเม้ง
แถมยังบอกพ่อของเธอด้วยว่าตอนนั้นตัวเองชอบเขามากแค่ไหน ถ้าเขาไม่มีภรรยา เธอคงแย่งพ่อของเธอมาเป็นผู้ชายของตัวเองตั้งนานแล้ว
ต่อมาแม่ของเธอหย่าขาดจากพ่อ เธอเองก็เคยคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แถมยังแอบถามหลี่ฉางชิงแล้วด้วย แต่หลี่เฟิ่งเจียวไม่ยอมท่าเดียว ส่วนหลี่ฉางชิงก็จนปัญญา เลยไม่ได้ตกลง
โธ่ ชาตินี้เปลี่ยนมาเป็นเธอที่คอยปกป้องพ่อบ้าง แล้วจะปล่อยให้โอกาสดี ๆ หลุดมือไปได้ยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลหลินยังมีคนเก่งซ่อนตัวอยู่อีกคน ขอแค่ได้เกาะขาคนคนนั้นไว้ การแก้แค้นของเธอก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว!
เพราะงั้น ชาตินี้ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะหาคนมาแต่งกับพ่อให้ได้ ส่วนชีวิตลำบากนั่น ใครอยากอยู่ก็เชิญ เธอพอแล้วจริง ๆ
หลี่รั่วซีวิ่งพรวดเข้าไปในบ้านตระกูลหลินรวดเดียว
บ้านตระกูลหลินสร้างบ้านหลังคากระเบื้องหลังใหญ่ไว้สามห้องอยู่ติดเชิงเขา มีลานกว้างล้อมรอบ เป็นบ้านเดี่ยวไม่ติดใคร ชีวิตความเป็นอยู่สบายไม่น้อย
ตอนเธอผลักประตูเข้าไป คนทั้งบ้านกำลังกินข้าวกันอยู่
หลี่รั่วซีหอบแฮ่ก แต่ยังพูดได้คล่องปรื๋อ
“คุณป้าอาต้าอิง อยากได้ผู้ชายไหมคะ? แค่คุณป้าพูดคำเดียว เดี๋ยวหนูไปพาตัวมาให้เลย!”
ภายในบ้านเงียบกริบในพริบตา
ตะเกียบในมือหลินต้าอิงชะงักค้างกลางอากาศ
กระดูกที่หลินต้าเหนียนกำลังแทะอยู่ร่วงโครมลงพื้น
หลินเอ้อร์เหนียนอ้าปากกว้างจนแทบกลืนไข่ไก่ได้ทั้งฟอง
ส่วนหลินซานเหนียนกลับนิ่งมาก เขาเหลือบมองหลี่รั่วซีแวบหนึ่ง แล้วเคี้ยวเนื้อในปากต่ออย่างเชื่องช้า
หลินต้าอิงไม่ได้มีโอกาสลิ้มรสความสุขสมกับผู้ชายมานานแค่ไหนแล้ว นับตั้งแต่ผู้ชายคนที่สองตาย เธอก็ไม่เคยแตะต้องผู้ชายอีกเลย
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยาก แต่ไม่มีใครกล้าแต่งกับเธอ ต่างก็กลัวว่าอายุสั้นแล้วจะถูกเธอทำให้ตาย
เธอเคยลองให้แม่สื่อช่วยแนะนำคนให้ พออีกฝ่ายได้ยินว่าเธอทำผู้ชายตายไปสองคน ก็ไม่กล้าแนะนำใครให้เธออีก
หลายปีมานี้ไม่มีใครแนะนำผู้ชายให้เธอเลย จู่ ๆ ก็มีเด็กสาวคนหนึ่งมาถึงบ้านแล้วบอกว่าจะส่งผู้ชายมาให้ ราวกับมีโชคหล่นมาจากฟ้าอย่างไรอย่างนั้น
เธอกะพริบตาปริบ ๆ ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “รั่วซี หนู...พูดว่าอะไรนะ?”
หลี่รั่วซีพูดตรงเข้าประเด็น “พ่อกับแม่หย่ากันแล้วค่ะ แม่พาพี่สาวไปแต่งงานใหม่ที่เมืองหานเฉิงเพื่อใช้ชีวิตสุขสบาย คุณป้าอยากได้ผู้ชายไหมคะ? ถ้าอยากได้ หนูจะยกพ่อให้คุณป้าเอง”
“แกร๊ก!”
ตะเกียบของหลินต้าอิงหล่นลงบนโต๊ะ เธอผุดลุกขึ้นยืนทันที
หลินต้าเหนียนคว้าแขนแม่ไว้ “แม่ อย่าเพิ่งตื่นเต้นครับ”
หลินเอ้อร์เหนียนหุบปากลง กะพริบตาปริบ ๆ “เมื่อกี้ว่าไงนะ? จะยกพ่อให้แม่ฉันเหรอ?”
หลี่รั่วซีพยักหน้า พูดอย่างหนักแน่น “ใช่ค่ะ พ่อหนูยังไม่ได้แต่งงาน แม่คุณป้าก็ยังไม่ได้แต่งงาน ทำไมถึงจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ล่ะคะ?”
หลินซานเหนียนไม่พูดอะไร เพียงมองหลี่รั่วซีเงียบ ๆ สายตาคู่นั้นราวกับมองทะลุคนได้
หลี่รั่วซีใจเต้นระส่ำ คนเก่งก็คือคนเก่งจริง ๆ แค่สายตาก็ทำเอาคนกลัวจนแทบตายได้แล้ว
เธอเกือบจะถอดใจไปแล้ว แต่พอนึกถึงสถานการณ์ที่ตัวเองกำลังจะต้องเผชิญ ความลังเลที่เพิ่งผุดขึ้นมาก็ถูกเธอกำจัดทิ้งอย่างเด็ดขาด
ไม่ว่าอย่างไร เธอต้องเกาะขาตระกูลหลินให้ได้!
เธอเดินเข้าไปคล้องแขนหลินต้าอิง แล้วส่งยิ้มประจบ “คุณป้าอาต้าอิง หนูรู้ว่าคุณป้าชอบพ่อ พ่อเป็นคนมีการศึกษา หน้าตาดี นิสัยก็ดี แถมยังเอาใจใส่คน ทำอาหารก็อร่อย ถ้าเขาแต่งเข้าตระกูลหลิน รับรองว่าจัดการดูแลบ้านได้เรียบร้อยแน่นอนค่ะ”
หลินต้าอิงกลืนน้ำลาย ใช่แล้ว ดีไปเสียทุกอย่าง ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เฝ้าคิดถึงเขามานานหลายปีขนาดนี้
แต่ตอนที่เธอกำลังจะตอบตกลง พอเห็นสายตาคมกริบของเจ้าสาม คอก็หดลงเล็กน้อย แล้วเงียบไป
หลี่รั่วซีเหลือบมองหลินซานเหนียน รู้ว่าเรื่องนี้คงไม่สำเร็จง่าย ๆ จึงตัดสินใจพูดออกมาตรง ๆ “หนูรู้ว่าพวกคุณกังวลเรื่องอะไร กลัวว่าพ่อหนูเป็นชนชั้นห้าประเภทดำ แล้วจะทำให้พวกคุณเดือดร้อนไปด้วย แต่เพราะพ่อเป็นชนชั้นห้าประเภทดำ เขาถึงจะได้แต่งเข้าตระกูลหลินค่ะ”
ตอนแรกหลินต้าอิงยังงุนงงอยู่บ้าง คราวนี้เธอเข้าใจแล้ว จึงพยักหน้าให้หลี่รั่วซี
“พวกเราหวังว่าคุณจะช่วยปกป้องพวกเรา แน่นอนว่าพวกเราก็ไม่คิดจะอยู่เฉย ๆ แล้วกินข้าวฟรี งานที่ควรทำ พวกเราก็จะทำค่ะ”
“คุณป้าอาต้าอิงเลี้ยงลูกชายทั้งสามคนตามลำพังจนโต ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ตอนนี้ท่านก็อายุมากแล้ว ข้างกายยังไม่มีใครคอยดูแลเอาใจใส่ พวกคุณเป็นลูกชาย จะทนเห็นแม่ต้องอยู่คนเดียวไปจนแก่ได้เหรอคะ?”
หลินต้าเหนียนพยักหน้า
“ถึงพ่อหนูจะไม่ค่อยมีแรง ทำงานในไร่นาไม่ไหว แต่งานบ้านคล่องมาก ทำกับข้าวก็อร่อยสุด ๆ พวกคุณทำงานกลับบ้านมา ก็อยากพักสบาย ๆ แล้วได้กินอาหารอร่อย ๆ สักมื้อไม่ใช่เหรอคะ?”
หลินเอ้อร์เหนียนพยักหน้าตาม ทำกับข้าวอร่อยก็ดีสิ ใครจะรู้ว่าพี่น้องสามคนกินอะไรประทังชีวิตกันมาตลอดหลายปีนี้บ้าง
อาหารที่แม่เขาทำแทบจะเอาไปเลี้ยงหมูได้เลย
หลินต้าอิงสะกดกลั้นความตื่นเต้นไว้ “ใช่ ๆ ๆ ฉันเอา! ฉันเอา! ฉันเอา!”
หลินซานเหนียนมองแม่อย่างจนใจ ราวกับถามว่า เอาจริงเหรอ?
หลินต้าอิงถูกเกลี้ยกล่อมจนยอมตกลงแล้ว ไม่สนใจสายตาของหลินซานเหนียน นี่เป็นเรื่องที่เธอจะหาผู้ชาย ไม่ใช่พวกเขาสามพี่น้องจะหาเสียหน่อย พวกเขาจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ไม่สำคัญ
ใครจะรู้ว่าเธออยากได้ตัวหลี่ฉางชิงมานานแค่ไหนแล้ว ไม่ใช่ว่าเธอชอบผู้ชายผอมบางเป็นพิเศษหรอก ที่สำคัญคือกลิ่นอายของคนมีความรู้บนตัวเขา เธอหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น
เธอไม่มีความรู้ แต่ก็อยากได้ผู้ชายมีความรู้สักคน
ตอนนี้มีคนส่งมาให้ถึงหน้าประตู เธอต้องตอบตกลงแบบไม่ลังเลอยู่แล้วสิ
“ต้องให้หนูไปด้วยไหมคะ?”
หลี่รั่วซีพยักหน้า แล้วขยับหลบทางให้
หลินต้าอิงรีบวิ่งพรวดออกไป ไม่นานก็วิ่งกลับมา แล้วก้มลงหาของใต้เตียง
หลินต้าเหนียนถามอย่างสงสัย “แม่หาอะไรครับ?”
หลินต้าอิงก้มหน้าหาต่อพลางตอบ “ฉันหารองเท้าผ้าใบคู่ใหม่ของฉันอยู่น่ะ เห็นบ้างไหม?”
หลินต้าเหนียนไปหยิบรองเท้าผ้าใบคู่หนึ่งจากห้องของตัวเองออกมา ยื่นให้เธอ “เมื่อวานซืนเอ้อร์เหนียนยืมไปใส่ตอนไปดูสาวที่หมู่บ้านข้าง ๆ ครับ”
หลินต้าอิงรับมา แล้วมองเอ้อร์เหนียนอย่างไม่สบอารมณ์
“วัน ๆ เอาแต่ไปดูสาวที่นั่นทีที่นี่ที ก็ไม่เห็นพากลับมาสักคน เสียรองเท้าดี ๆ ของฉันเปล่า ๆ”
พูดจบก็ถอดรองเท้าฟางที่ใส่อยู่ แล้วสวมรองเท้าผ้าใบแทน
พอเห็นคราบโคลนเปื้อนอยู่ เธอก็ขมวดคิ้ว ใช้มือเขี่ยออก
ตอนนี้เธอกำลังจะไปพบคนในดวงใจ ภาพลักษณ์ต้องดีหน่อย
หลินเอ้อร์เหนียนพูดไม่ออก เขาไม่อยากพาสาวกลับมาหรือไง ก็ต้องมีสาวชอบเขาก่อนสิ
อีกอย่าง สาวพวกนั้นหน้าตาไม่เห็นจะสวย เขาเองก็ไม่อยากไปดูอีกแล้ว
หลินต้าอิงสวมรองเท้าเรียบร้อย แล้วเดินออกไปอีกครั้ง
“พ่อของหนูเป็นคนให้มาบอกฉันเหรอ?”
คราวนี้หลี่รั่วซีไม่ได้เดินตามไป
หลินต้าอิงจึงเดินกลับมา จ้องหน้าเธอ
หลี่รั่วซีรู้สึกผิดขึ้นมานิด ๆ
“ไม่ใช่ค่ะ หนูคิดเอง พ่อตอนนี้ก็โสด หนูเห็นด้วยก็พอแล้ว ถ้าพ่อไม่ยอม คุณป้าก็ฟาดให้สลบแล้วแบกกลับมาเลยค่ะ”
หลินต้าเหนียนเพิ่งก้มลงเก็บกระดูกบนพื้น เสียงโครมดังขึ้นอีกครั้ง กระดูกหล่นลงพื้นไปอีกรอบ
เดี๋ยวนะ ดุดันขนาดนี้เลยเหรอ?
หลินเอ้อร์เหนียนตกใจจนคางแทบหลุด นี่จะไปฉุดเจ้าสาวหรือไปแต่งผู้ชายกันแน่?
มุมปากหลินซานเหนียนกระตุก
นี่ลูกสาวแท้ ๆ จริงเหรอเนี่ย? หลอกพ่อชัด ๆ!
หลินต้าอิงหัวเราะลั่น “ได้ แค่มีคำนี้จากเธอก็พอ ถ้าพ่อเธอไม่ยอม ฉันจะตีให้สลบแล้วแบกกลับบ้านเอง ลูก ๆ ไปจัดห้องให้เรียบร้อย คืนนี้แม่จะเข้าหอแล้ว!”
ลูกชายทั้งสามยืนมองหน้ากันอยู่ในบ้าน สองคนนี่ต้องไม่ปกติแน่ คนหนึ่งกล้าเอาพ่อไปแต่ง อีกคนก็กล้าแต่งด้วย!
ทั้งสามคนยืนอึ้งอยู่นานกว่าจะได้สติ พอวิ่งออกจากประตูลานบ้าน ผู้หญิงตัวใหญ่กับเด็กสาวตัวเล็กก็เดินไปไกลแล้ว
หลินต้าอิงเดินตามหลังหลี่รั่วซี มุ่งหน้าไปคอกวัวอย่างเร่งรีบ
ชาวบ้านไม่น้อยเห็นเข้า ต่างพากันสงสัย
“ต้าอิง จะไปไหนน่ะ?”
หลินต้าอิงหัวเราะคิกคัก “เรื่องดีน่ะ เรื่องดีสุด ๆ เลย!”
“ผู้ชายหล่นลงมาจากฟ้าเหรอ ถึงได้ดีใจขนาดนี้?”
หลินต้าอิงยังคงหัวเราะคิกคัก แต่ไม่ยอมตอบ
พอใกล้ถึงคอกวัว หลินต้าอิงก็หยุดกึก
หลี่รั่วซีได้ยินเสียงฝีเท้าข้างหลังเงียบไป รีบหันกลับมา “เป็นอะไรไปคะ คุณป้าอาต้าอิง?”
หลินต้าอิงถูมือไปมาอย่างกระวนกระวาย “ฉัน...ฉันรีบออกมา ไม่ได้เอาอะไรติดมือมาด้วย แบบนี้ไม่ถูกธรรมเนียมน่ะ”
หลี่ฉางชิงเป็นดวงใจในฝันของเธอ เธอจะปล่อยให้เขาต้องลำบากไม่ได้
หลี่รั่วซีเกือบหลุดหัวเราะออกมา
“ไม่เป็นไรค่ะ เราไม่ต้องสนใจเรื่องพวกนั้นหรอก แค่พ่อแต่งเข้าไปแล้วคุณป้าดีกับเราสองพ่อลูกก็พอ ถ้าคุณป้ารู้สึกไม่สบายใจ ไว้ค่อยชดเชยทีหลังก็ได้ค่ะ”
หลินต้าอิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ ฟังที่ลูกสาวพูดก็แล้วกัน”
จากนั้นก็สูดหายใจลึก แล้วเร่งฝีเท้าตามไป
ตอนทั้งคู่ไปถึงคอกวัว หลี่ฉางชิงกำลังล้างมันฝรั่ง เตรียมทำมันฝรั่งเส้นผัดกินคืนนี้
เมื่อเห็นหลี่รั่วซีพาผู้หญิงร่างสูงใหญ่กำยำกลับมาด้วย เขาก็ถามอย่างตกใจ “รั่วซี เกิดอะไรขึ้น?”
หลินต้าอิงยิ้มแฉ่ง “พี่ฉางชิง ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรค่ะ เป็นเรื่องดี เรื่องดีสุด ๆ!”
หลี่ฉางชิงยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่
หลี่รั่วซีเดินเข้าไปดึงเขาไปด้านข้าง แล้วเล่าความคิดของตัวเองให้ฟังจนหมด
ใบหน้าขาวผ่องของหลี่ฉางชิงแดงก่ำขึ้นมาทันที “เหลวไหล!”