ถ้าฝูเหยียนไม่ได้ยินผิด น้ำเสียงของกู้จิ่งเหิงตอนนี้แม้อาจแฝงความวิงวอนอยู่ด้วยซ้ำ
เธอมองกู้จิ่งเหิงตาค้าง ในใจตอนนี้ราวกับคลื่นยักษ์ซัดสวาบ
เธอคิดว่าคนที่กู้จิ่งเหิงชอบควรเป็นสวี่ฉางเซี่ย
และวันนี้ที่ทั้งสองคนไปวัดด้วยกัน ฝูเหยียนเห็นมาด้วยตาตัวเอง ความห่วงใยที่กู้จิ่งเหิงมีให้สวี่ฉางเซี่ยไม่ใช่การแสดง
จากการที่เธอกับกู้จิ่งเหิงพบกันไม่กี่ครั้ง ทำให้เธอเข้าใจว่าคนอารมณ์แบบกู้จิ่งเหิงจะไม่มีทางดีกับใครโดยไม่มีเหตุผลเด็ดขาด
ดังนั้นเธอจึงรู้สึกแน่นอนว่ากู้จิ่งเหิงต้องชอบสวี่ฉางเซี่ยอยู่แล้ว
เธอว่าตัวเองเผลอฟังเพี้ยนไปเอง เอ๋ออยู่สองสามวินาที จึงตอบเสียงต่ำว่า "ฉันกับอวี๋เจิ้งจั๋ว..."
"ฉันไม่อยากรู้ว่าเธอต่ออวี๋เจิ้งจั๋วเป็นยังไง ตอนนี้ฉันอยากถามแค่เรื่องเดียว ทำไมเขาถึงได้ แต่ฉันไม่ได้?" ใบหน้าของกู้จิ่งเหิงตอนนี้แฝงความบาดเจ็บอยู่สักหน่อย แต่ไม่ว่าคำตอบที่ฝูเหยียนจะให้ในวันนี้จะเป็นอย่างไร เขาก็ต้องถามให้ชัด!
"ฝูเหยียน เธอมองหน้าฉัน" เห็นฝูเหยียนท่าทางจะหลบเลี่ยง เขาจึงดึงเธอเข้ามาใกล้ตัวอีก
เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยกับเธอเสียงแหบ "อวี๋เจิ้งจั๋วไม่เคยใยดีเธอจริงจังเลย เธอไม่ใช่ผู้ช่วยชีวิตของอวี๋เจิ้งจั๋ว แม้เรื่องเน่าเฟะของสกุลอวี๋เธอจะจัดการได้สวยงามเพียงใด แล้วต่อจากนี้ล่ะ? อยากให้ตัวเองต้องดิ้นรนอยู่ในความทุกข์ยากแบบนี้ไปตลอดชีวิตหรือ?"
"เธอเป็นลูกสาวของสกุลฝู เธอสมควรได้ใช้ชีวิตที่สดใสระยิบระยับ เก่งและเยี่ยมยอดขนาดนี้ เธอควรทำให้ผู้ชายทุกคนต้องเงยหน้ามอง ไม่ใช่ฝังตัวเองจมอยู่กับเรื่องไร้สาระพวกเรื่องครัวเรือน! ถ้าเธอไม่รู้สึกแย่ ฉันก็รู้สึกแย่แทนเธอ!"