เจียงเย่าลุกขึ้น ดวงตาแดงก่ำ รีบสวมเสื้อนอกแล้วเรียกนายกองหลายคนที่อยู่ด้านนอกเข้ามา ก่อนเดินฉับ ๆ ไปอยู่ข้างกายผู้บัญชาการกองพลหลี่
ผู้บัญชาการกองพลหลี่ชี้ไปยังแผนที่แล้วบอกเจียงเย่าว่า “เดี๋ยวเจ้าพาคนอ้อมไปทางนี้ ไปด้านหลังของศัตรู! ถึงไม่มีทางก็ต้องบุกเปิดทางออกมา! ไม่อย่างนั้นพวกมันจะบุกมาถึงในไม่ช้า! ต้องเร็วที่สุด!”
“อีกสองคน พวกเจ้าอ้อมไปทางนี้ สองคนนี้ ตรงไปสนับสนุนด้านหน้า ส่วน…”
ผู้บัญชาการกองพลหลี่กำลังพูดอยู่ จู่ ๆ ลูกกระสุนปืนใหญ่ลูกหนึ่งก็พุ่งเข้ามา ตกลงนอกเต็นท์ของพวกเขา
“หมอบลง!” ผู้บัญชาการกองพลหลี่ตะโกนสั่งพลางกระชากเจียงเย่าให้หลบใต้โต๊ะ
“ข้ามีเรื่องส่วนตัวอีกเรื่องจะบอกเจ้า!” กระสุนปืนใหญ่หลงทิศตกลงมารอบพื้นที่ค่ายไม่หยุด เจียงเย่าไม่ได้ยินว่าผู้บัญชาการกองพลหลี่พูดอะไร หูอื้ออึงไปหมด
“ไม่ทันแล้ว!” เขาตะโกนบอกผู้บัญชาการกองพลหลี่ “ข้าคุมกองกำลังไปก่อน!”
“เจ้ารอก่อน!” ผู้บัญชาการกองพลหลี่อยากจะคว้าแขนเสื้อเจียงเย่าไว้ แต่ไม่ทัน
เจียงเย่าไม่หยุดแม้แต่น้อย เรียกทหารหลายหมวดขึ้นรถบรรทุกโดยตรง
ผู้บัญชาการกองพลหลี่วิ่งตามออกไป พวกเขาก็ขึ้นรถออกเดินทางแล้ว
การโจมตีรอบสองของศัตรู อันตรายและโหดร้ายยิ่งกว่ารอบแรก!
เขายังไม่ทันได้บอกอะไรเจียงเย่าเลย ได้แต่มองรถบรรทุกหลายคันหายลับไปต่อหน้าต่อตาอย่างช่วยไม่ได้
…
หลังจากกู้จิ่งหยางโทรกลับมา ทางนั้นก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย