พูดจบประโยคนั้น เฉินเยี่ยนชวนก็ยืดตัวขึ้น พยักหน้าให้พนักงานข้าง ๆ แล้วกล่าวว่า "รบกวนด้วยครับ เริ่มได้แล้ว"
คนในห้องนี้ทั้งห้อง ไม่มีสักคนที่ไม่ได้มาดูโลกียะของเสิ่นเมี่ยวชิง
พิธีส่งวิญญาณที่ว่านั้น ไม่ต่างอะไรจากละครตลกร้ายชุดหนึ่ง
คนที่อยากเห็นหน้าเธอครั้งสุดท้ายก็เห็นแล้ว เผาไปเลยก็จบ
สกุลเสิ่นไม่ยอมรับร่างของเสิ่นเมี่ยวชิงก็ช่างมันเถอะ เขาจะพาเธอกลับไปที่สกุลเฉินเอง
แท้จริงแล้วการมาครั้งนี้ เขาก็ตั้งใจมารับเธอกลับตั้งแต่แรก
บังเอิญเสียจริง
"อย่าทำให้คุณเฉินยากเลย" ระหว่างที่ร่างของเสิ่นเมี่ยวชิงถูกเข็นเข้าห้องฌาปนกิจ เสิ่นอวี้ก็เดินตรงมาหาเฉินเยี่ยนชวนอย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยเสียงต่ำว่า "เธอไม่ต้องการความสงสารจากคุณ"
"คุณคิดว่าฉันสงสารเธอ ก็ถือว่าอย่างนั้นก็ได้" เฉินเยี่ยนชวนไม่เหลือบมองเสิ่นอวี้ แค่มองไปทางห้องฌาปนกิจแล้วตอบเรียบ ๆ ว่า "ไม่ว่ายังไง วันนี้ฉันต้องพาเธอกลับไป"
ไม่ว่าเสิ่นเมี่ยวชิงจะไปยุ่งกับเฉียวเจิ้นกั๋วด้วยเหตุผลใด ความตายของเสิ่นเมี่ยวชิงย่อมมีส่วนเกี่ยวข้องกับเฉินเยี่ยนชวนอย่างแน่นอน ดังนั้นในใจของเสิ่นอวี้จึงไม่ได้ไร้ความแค้นเคืองต่อเขา
ที่คนในสกุลเสิ่นบังคับให้เสิ่นเมี่ยวชิงแต่งงานกับชายแก่คนนั้น มันเป็นสาเหตุที่ทำให้อาการเธอกำเริบจริง แต่ถ้าย้อนกลับไปถึงรากเหง้า การที่เฉินเยี่ยนชวนถูกสืบสวนต่างหากที่เป็นชนวนจริงของการจากไปของเธอ!
เขาไม่เชื่อหรอกว่าตอนที่เสิ่นเมี่ยวชิงทำเรื่องนั้น เธอทำไปเพื่อตัวเองเพียงฝ่ายเดียว!