แม้ว่ากระจกรถจะติดฟิล์มดำจนมองไม่เห็นคนด้านใน แต่สวี่ฉางเซี่ยก็รู้ดีว่าเฉินเยี่ยนชวนอยู่บนรถคันนั้น
ถ้ามีเพียงบอดี้การ์ดของเฉินเยี่ยนชวนตามมา แล้วเธอเอาซาลาเปามาส่ง พวกเขาต้องเปิดกระจกลงมาทักทายแน่
เธอไม่คิดว่าเฉินเยี่ยนชวนจะมาส่งเธอด้วยตัวเอง
ตลอดทางที่ขับมา ปลอดภัยดี นอกจากรถของเฉินเยี่ยนชวนที่ตามมา ก็ไม่มีรถคันอื่นตามอีก
เธอคิดว่าเฉินเยี่ยนชวนคงวางใจแล้ว
จะส่งไกลเพียงไหน สุดท้ายก็ต้องลาจาก
พูดจบเธอก็หันหลังเดินกลับไปที่รถของตัวเอง
ที่เบาะหลังของรถเฉินเยี่ยนชวนมองแผ่นหลังของสวี่ฉางเซี่ยที่ค่อยๆ ห่างออกไป เนิ่นนานจึงเอ่ยเสียงต่ำไปทางเลขาหวูที่นั่งด้านหน้าว่า “รอให้พวกเขาออกไปก่อนแล้วค่อยกลับรถไปหางโจว”
เลขาหวูหันกลับมามองเฉินเยี่ยนชวนก่อนเปิดกระจกรถรับซาลาเปาเข้ามา จากนั้นยื่นให้เฉินเยี่ยนชวนห่อหนึ่งอย่างเงียบๆ
ก่อนที่สวี่ฉางเซี่ยจะออกจากหางโจว พวกเขาก็รออยู่แถวบ้านสกุลสวี่แล้ว เฉินเยี่ยนชวนอาจเพราะอาลัยอาวรณ์หรือไม่ก็เป็นห่วง เพราะก่อนสวี่ฉางเซี่ยจากไป สิ่งเดียวที่เธอไม่ได้ทำคือบอกลาเขา
เฉินเยี่ยนชวนรับห่อกระดาษมันที่ยังอุ่นอยู่มากำไว้ในมือ
แต่ในเมื่อเธอเดาออกแล้วว่าเขาอยู่บนรถ ประโยคนั้นก็คือคำพูดที่พูดกับเขา ถ้าอย่างนั้นเขาก็ไม่ต้องส่งอีก
ไม่กี่นาทีต่อมา รถของสวี่ฉางเซี่ยกลับรถแล้วแล่นสวนกับรถของพวกเขา