“ถ้าอย่างนั้นฉันไปละนะ” สวี่ฉางเซี่ยยื่นมาโอบกอดกู้เจียเหรินอีกครั้ง
กู้เจียเหรินขาไม่สะดวก จึงได้แต่ยืนอยู่ข้างรถ มองตามสวี่ฉางเซี่ยกับเจียงเย่าที่ถือของเตรียมออกเดินทาง
เซียวหล่างอี้เป็นฝ่ายเดินมาช่วยยกกระเป๋าเดินทางให้อย่างเต็มใจ
หยางหลิ่วกับซ่งเกอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นเช่นนั้น ก็แอ่วดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
ก่อนขึ้นเครื่องบิน หยางหลิ่วรั้งสวี่ฉางเซี่ยไว้เบา ๆ แล้วเอ่ยบอกกล่าวอย่างพิถีพิถัน “เซี่ยเซี่ย ไปถึงเกาะแล้วอย่าเอาตัวไปยุ่งกับอวี๋เจิ้งซิงเด็ดขาด”
“คุณปู่กู้ของแกเล่าให้ฟังว่าอีกหลายวันอวี๋เจิ้งซิงถึงจะออกจากเกาะน้อยได้ ยังงี้กับที่หวังเยวี่ยเอ๋อโดนคุมขังอยู่อีกหลายวัน พออวี๋เจิ้งจั๋วได้ยินข่าวนี้ มันยิ่งจะเกลียดแกกับอาเย่าเข้าไปใหญ่ มันต้องหาเรื่องกวนใจสองคนแกแน่นอน”
“ค่ะ ฉันรับทราบแล้วค่ะ” สวี่ฉางเซี่ยรับคำทันที
แม้อวี๋เจิ้งซิงจะถูกปลดจากตำแหน่ง ตัดขาดจากงานพรรคไปแล้ว แต่เธอยังไม่โง่ถึงขั้นเอาตัวไปยุ่งกับระเบิดเวลาเอง
ยิ่งกว่านั้นคนอย่างอวี๋เจิ้งซิง สวี่ฉางเซี่ยไม่เคยหวังแม้แต่น้อยว่าเขาจะรู้ตัวว่าผิด เขาจะคิดแต่ว่าเธอกับเจียงเย่าทำให้ครอบครัวของเขาต้องจบสภาพแบบนี้เท่านั้น
“แม้เขาจะพูดจาทำร้ายแกยังไง ก็อดทนกันไปไม่กี่วันก็ผ่านไปแล้ว แต่ถ้ามันลงมือเกินหน้าเกินลา เรียกฉันหรือคุณปู่กู้มาได้เลย เราจะไม่ยกให้มันเด็ดขาด!” หยางหลิ่วเห็นว่าสวี่ฉางเซี่ยกำลังจะไป จึงเอ่ยเตือนอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“หนูเซี่ยทราบแล้วค่ะคุณยาย คุณยายวางใจได้เลยค่ะ” สวี่ฉางเซี่ยรู้ว่าหยางหลิ่วพูดสิ่งเหล่านี้ด้วยความห่วงใยจริงใจ จึงไม่รู้สึกรำคาญแม้แต่น้อย