หลังจากใช้เวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ สวี่ฉางเซี่ยก็ค่อนข้างชอบอาจารย์เกา
อีกอย่างเธอเพิ่งมารู้ทีหลังว่าอาจารย์เกาคือศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยระดับสามอันดับแรกของเป่ยเฉิง การที่ต้องมาสอนพิเศษให้เด็กมัธยมปลายอย่างเธอ ถือเป็นการลดเกียรติของอาจารย์จริง ๆ
"ขอบคุณมากนะคะ อาจารย์เกา" สวี่ฉางเซี่ยลุกขึ้นโค้งคำนับอาจารย์เกาด้วยความจริงใจ
“ไม่ต้องพูดคำขอบคุณหรอก ฉันจะรอฟังข่าวดีของเธอ หวังว่าวันที่เธอได้รับใบตอบรับจากมหาวิทยาลัยเป่ยเฉิง อย่าลืมโทรมาบอกข่าวดีกับอาจารย์นะ” อาจารย์เกายื่นมือมาประคองเธอไว้ พร้อมกับยิ้มเอ็นดู
“แน่นอนค่ะ!” สวี่ฉางเซี่ยตอบกลับทันที
ระหว่างที่อาจารย์เกาประคองสวี่ฉางเซี่ยขึ้น มองเธอแล้วทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็หยุดไว้
สวี่ฉางเซี่ยเห็นอาจารย์เกาดูเหมือนยังมีอะไรจะพูด จึงถามว่า “มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
อาจารย์เกาคิดอยู่ครู่ใหญ่ก็กลืนคำพูดที่ติดอยู่ริมฝีปากลงคอ
เดิมทีเธออยากจะบอกสวี่ฉางเซี่ยว่า การที่เธอได้มาสอนพิเศษให้สวี่ฉางเซี่ยนั้น แท้จริงแล้วเป็นการจัดเตรียมเป็นพิเศษของเฉินอวี้
แต่เกรงว่าเฉินอวี้คงไม่อยากให้สวี่ฉางเซี่ยรู้ความลับนี้
เธอนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง แล้วยิ้มให้สวี่ฉางเซี่ย กล่าวว่า “ฉันแทรกกระดาษโน้ตไว้ในสมุด เป็นหมายเลขโทรศัพท์ของหน่วยทหารของเฉินอวี้ ถ้าเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่หวังได้ ก็โทรไปบอกข่าวดีกับเขาด้วยเถอะ”
คำพูดนอกเหนือนั้น อาจารย์เกาก็ไม่กล่าวอีก
เธอเชื่อว่า สวี่ฉางเซี่ยคงเข้าใจความรู้สึกที่เฉินอวี้มีต่อเธอเป็นอย่างดี การที่เธอไม่พูดให้กระจ่างก็เพื่อรักษาหน้าสุดท้ายไว้ให้เฉินอวี้