ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเพียงชั่ววูบ ฝูเหยียนแทบไม่มีเวลาแม้จะทำปฏิกิริยา
รถของพวกเธอกำลังเลี้ยวกลับครึ่งทาง ฝูเหยียนกระแทกคันเร่งลงเต็มสุดเท้าแล้วบิดพวงมาลัยจนสุด
แต่ก็ยังไม่ทันการณ์ เธอมองเห็นผ่านกระจกมองหลังว่าอีกฝ่ายใกล้เข้ามาแล้วไม่ถึงสิบเมตร!
ทันทีที่หัวรถของอีกฝ่ายกำลังจะชนท้ายรถของพวกเธอ เสียงปืนดังขึ้นนอกรถกะทันหัน รถคันนั้นพลิกตัวคว่ำกลิ้งลงไปในคูด้านข้างแล้วเงียบไป
ฝูเหยียนค่อย ๆ เหยียบเบรกลง ทั้งเธอและสวี่ฉางเซี่ยยังตกใจไม่หาย ต่างมองไปที่รถทหารนั่นอย่างงงงวย
"เซี่ยเซี่ย!" ขณะนั้นเอง เสียงของเจียงเย่าก็ดังขึ้นจากนอกประตูรถ
สวี่ฉางเซี่ยหันไปมอง จริง ๆ ด้วย มันคือเจียงเย่า!
"คุณมาทำอะไรที่นี่?" สวี่ฉางเซี่ยทั้งตกใจทั้งดีใจ ผลักประตูรถเปิดออกแล้วถามเจียงเย่า
แต่เจียงเย่ากลับขมวดคิ้วแน่น กวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามว่า "ไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?"
"ฉันไม่เป็นไร แต่หัวพี่ฝูเหยียนฟาดเข้ากับกระจกหน้ารถ!" ที่ที่สวี่ฉางเซี่ยนั่งเป็นเบาะผู้โดยสารข้างหน้า ไม่ใช่จุดที่รับแรงกระแทก มีแต่เข่าที่โดนกระแทกจนปวดอยู่บ้าง แต่หัวของฝูเหยียนนั้นฟาดเข้ากับกระจกเต็มแรงจริง ๆ "โคง" ตอนนี้หน้าผากของเธอกำลังเลือดซึมออกมา
"ช่วยดูพี่ฝูเหยียนก่อน!" สวี่ฉางเซี่ยรีบคลายเข็มขัดนิรภัยให้ฝูเหยียนไปด้วยพลางพูดอย่างกระวนกระวาย
รถยุคนี้ส่วนใหญ่ไม่มีถุงลมนิรภัย หัวโดนกระแทกแบบฝูเหยียนคงเสี่ยงเป็นเยื่อหุ้มสมองบวมแน่!
เจียงเย่าต้องพึ่งไม้เท้า เดินไม่สะดวก ยังไม่ทันไปถึงฝั่งคนขับ ร่างหนึ่งก็พุ่งวิ่งออกมาจากบ้านสกุลกู้อย่างรวดเร็ว แล้วอุ้มฝูเหยียนที่นั่งอยู่เบาะคนขับออกมา