สวี่ฉางเซี่ยรู้สึกว่าคนพวกนั้นอาจเป็นลูกน้องของอวี๋เจิ้งจั๋ว
แต่เมื่อรู้จักกันแล้ว ทำไมถึงช่วยเหลือแล้วก็หายตัวไปล่ะ
พอดีกู้เจียเหรินพนักงานรักษาความปลอดภัยจากห้างสรรพสินค้าเข้ามาช่วย มองดูสถานการณ์ตรงหน้า เห็นสวี่ฉางเซี่ยยังอยู่ดี จึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
"คนนี้คือ?" กู้เจียเหรินไม่เคยเจอเฉินอวี้มาก่อน เห็นเฉินอวี้ยืนอยู่ตรงหน้าสวี่ฉางเซี่ย จึงถามอย่างสุภาพ
"นี่เสิ่นอวี้ เมื่อก่อนอยู่หน่วยเดียวกับพี่เย่า" สวี่ฉางเซี่ยอธิบายสั้นๆ
"ดีนะที่มีคุณอยู่!" กู้เจียเหรินรีบกล่าวขอบคุณทันที "ไม่งั้นถ้าเซี่ยเซี่ยเป็นอะไรไป ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว!"
"พวกมันวางแผนกันมา" เฉินอวี้เพียงพยักหน้าให้กู้เจียเหรินอย่างสุภาพ แล้วกล่าวต่อ "เมื่อกี้ข้าเห็นตรงปากซอยด้านหลังมีรถคันหนึ่ง จอดรอพวกมันอยู่"
ระหว่างพูด เขาชี้ไปทางซอยที่สวี่ฉางเซี่ยถูกลากเข้าไปเมื่อครู่ "แต่ข้าได้ยินเสียงฉางเซี่ยร้องขอความช่วยเหลือ ไม่ทันได้หยุดรถคันนั้น ก็รีบเข้ามาก่อน"
กู้เจียเหรินจึงนำยามเดินเข้าไปในซอยนั้นดู รถคันนอกแล่นไปแล้วตั้งแต่แรก
กู้เจียเหรินหันกลับมาอย่างหัวเสีย "หนีไปแล้ว!"
"ไม่เป็นไร จับสามคนนี้ไว้ก็พอ" เฉินอวี้หาเชือกป่านมามัดสามคนนี้เข้าด้วยกันเป็นพวง
กู้เจียเหรินกับยามอีกสองคนคุมตัวสามคนนั้นไปส่งโรงพักแถวนั้นเพื่อบันทึกปากคำ
สวี่ฉางเซี่ยนั่งอยู่บนพื้น ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะมีเรี่ยวแรงขึ้นมานิดหน่อย