และอวี๋เจิ้งจั๋วที่เดินมาถึงหน้าประตูแล้ว เมื่อเห็นเงาร่างคุ้นตาในห้องผู้ป่วย ฝีเท้าก็พลันหยุดชะงักลงตรงนั้น
เจียงเย่ามองเห็นกู้เจียเหรินช้ากว่าหนึ่งก้าว จากนั้นก็เงียบลง ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เมื่อเห็นแผ่นหลังที่ดูเคอะเขินเป็นพิเศษของกู้เจียเหริน เจียงเย่าครุ่นคิดแล้วเดินเข้าไปถามก่อนว่า “เจียเหริน มาได้ยังไงครับ ทำไมไม่บอกล่วงหน้าสักหน่อย”
สีหน้าของกู้เจียเหรินจึงผ่อนคลายลงบ้าง
เธอหันกลับมามองเจียงเย่า โดยตั้งใจเมินอวี๋เจิ้งจั๋วที่อยู่นอกประตู ฝืนยิ้มแล้วตอบว่า “ก็เรื่องความสมัครใจของเซี่ยเซี่ยน่ะสิ แต่ฉันได้ยินว่าพวกคุณตกลงกันหมดแล้ว ก็ต้องเคารพการตัดสินใจของเซี่ยเซี่ย”
“ครับ” เจียงเย่ารู้อยู่แล้วว่าสกุลกู้ต้องซักไซ้เรื่องนี้จนถึงที่สุด ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ คิดแล้วถามกู้เจียเหรินอีกว่า “กินข้าวเที่ยงหรือยังครับ”
เขาดูว่าเพิ่งบ่ายกว่าๆ กู้เจียเหรินคงรีบขึ้นเครื่องตอนเที่ยงมา ด้วยความเป็นห่วง เลยไม่มีเวลาคิดเรื่องกิน
กู้เจียเหรินเงียบ
เจียงเย่ากำลังจะบอกว่าให้พาเธอออกไปกินข้าวด้วยกัน จู่ๆ อวี๋เจิ้งจั๋วที่อยู่ข้างหลังก็เอ่ยขึ้นว่า “งั้นไปกินอะไรกับฉันหน่อย”
อวี๋เจิ้งจั๋วเพิ่งมาถึงตอนเที่ยงวันนี้ เขาได้ยินว่าสวี่ฉางเซี่ยเป็นจอหงวนสายวิทย์ของหางโจวปีนี้ จึงตั้งใจมาแสดงความยินดี เมื่อกี้เจียงเย่าพาเขาไปกินข้าวข้างนอก พวกเขายังคุยกันเรื่องที่รัฐบาลหางโจวจะผ่อนปรนนโยบายให้เปิดโรงแรมเอกชนได้หรือไม่