สวี่ฉางเซี่ยทั้งตกใจทั้งดีใจ นิ่งไปพักใหญ่กว่าจะได้เสียงตัวเองคืนมา แล้วรีบวิ่งไปหาเจียงเย่าถามว่า "ไม่ใช่ว่าเธอบอกว่าอีกราว 10 วันกว่าจะกลับได้เหรอ"
สวี่ฉางเซี่ยดีใจจนเกินห้ามใจจริง ๆ!
โดยเฉพาะเมื่อกี้ยังเกิดเรื่องน่าผวนขึ้นที่โรงงานของตระกูลลี่ เธอกำลังอึดอัดหนักหน่วง ความแค้นใจในอกไม่มีใครจะรับฟัง
และจังหวะนี้เองที่เจียงเย่ากลับมาพอดี
ระหว่างพูด เธอก้มมองขาของเจียงเย่า ตอนเดินมาถึงตัวเธอถึงจะเห็นว่าปูนหุ้มขาซ้ายของเขาถูกถอดออกแล้ว
"ปูนหุ้มขาถอดตอนไหน?" เธอรีบถาม
เจียงเย่าโดนเธอโอบกอดเต็มตัว แทบเสียหลัก ยิ้มตอบว่า "คิดไปคิดมาก็ไม่วางใจพวกคุณ ผมเลยยื่นเรื่องขอลา และถอดปูนก่อนกำหนดหนึ่งสัปดาห์ เพิ่งถอดที่โรงพยาบาลเช้านี้เอง"
โทรศัพท์ที่สวี่ฉางเซี่ยโทรมาเมื่อสัปดาห์ก่อนแทบทำให้เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ แม้ต่อมาเฉินเยี่ยนชวนจะส่งคนจับอันธพาลพวกนั้นได้ เขาก็ยังกังวล ยิ่งช่วงสองวันที่ผ่านมาเปลือกตาขวายังกระตุกเป็นระยะ ๆ เขาจึงยื่นเรื่องลาก่อนเวลา
ส่วนที่ไม่ได้โทรบอกล่วงหน้าก็เพราะเขาอยากทำให้เธอประหลาดใจ
"เธอเบา ๆ หน่อยสิ ปูนเจียงเย่าเพิ่งถอด เดินยังไม่ค่อยมั่นคงเลย!" สวี่ฟางเฟยที่อยู่ข้าง ๆ รีบเตือนเธอ
สวี่ฉางเซี่ยจึงเขินอายปล่อยเอวของเจียงเย่า ก้มมองขาซ้ายของเขาอีกครั้งแล้วถาม "หมอบอกไหมว่าฟื้นตัวเป็นยังไงบ้าง"