“คุณอาเจียงเดินทางไปรบล่วงหน้าไปแล้ว” โจวชิงยื่นมาดึงหยวนหยวนมาไว้ตรงหน้า พูดเบา ๆ
เธอหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “พ่อเคยบอกหนูไว้ไม่ใช่เหรอ ผู้ชายเต็มตัว ถ้าต้องปกป้องพ่อแม่ ปกป้องครอบครัวของตัวเอง เสียเลือดสักนิดไม่เป็นไร แต่ห้ามให้น้ำตาไหล เข้าใจไหม พอโตขึ้น หนูจะได้เป็นผู้ชายที่กล้าหาญเหมือนพ่อกับคุณอาเจียง!”
หยวนหยวนมองโจวชิงอยู่ครึ่งสบาย แล้วเช็ดน้ำตาที่แก้มตัวเอง พยักหน้าตอบ “อืม งั้นฉันไม่ร้องแล้ว”
พูดจบ เขาก็เหลือบมองท้องของสวี่ฉางเซี่ย “คุณอาเจียงออกไปเพื่อปกป้องน้องในท้องของป้า พอฉันโตขึ้น ฉันจะเป็นเหมือนเขาให้ได้ ปกป้องน้องของตัวเอง ปกป้องน้องของป้า!”
สวี่ฉางเซี่ยยิ้มเจือความอ่อนโยน ดึงหยวนหยวนมาไว้ตรงหน้า โอบกอดเขาไว้โดยไม่พูดอะไร แต่น้ำตากลับหยดลงบนเส้นผมของเด็กน้อยทีละหยด
……
วันที่กองทหารกลุ่มสุดท้ายของกรมที่สามกำลังจะออกจากเกาะ ผู้บัญชาการกองพลหลี่ก็ต้องเดินทางออกจากเกาะไปพร้อมกัน
ขณะที่สวี่ฉางเซี่ยกำลังช่วยโจวชิงเก็บข้าวของในหอพัก เสียงหนึ่งที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากประตูโดยไม่ทันตั้งตัว “ประตูเปิดอยู่ ทำไมไม่มีใครอยู่ล่ะ?”
สวี่ฉางเซี่ยคิดว่าตัวเองฟังผิด จึงวางของในมือลงอย่างเผลอตัว แล้วเงยหน้ามองไปที่ประตู
“คุณปู่ คุณป้าซีอยู่บ้านของพวกเรา” หยวนหยวนตะโกนบอกคนนอกประตูเสียงดัง
สวี่ฉางเซี่ยได้ยินเสียงฝีเท้ารีบร้อนดังขึ้นจากนอกประตูทันที
ไม่ถึงสิบกว่าวินาที สายตาของเธอก็ประสานกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู