นิ้วหัวแม่มือของสวี่ฉางเซี่ยก็ถูกเท้าของอวี๋เจิ้งซิงเหยียบลงไปด้วย เจ็บจนสะดุ้งถอยหลัง
อวี๋เจิ้งซิงเห็นก็ทำเป็นไม่เห็น เตะปลาไหลที่โดนเหยียบแหลกละเอียดนั่นกระเด็นออกไปอย่างแรง แล้วพูดว่า "เธอไม่ใช่ทหารฝ่ายส่งกำลังบำรุงก็ห้ามเข้าครัว! หูหนวกหรือยังไง? กองทัพมีกฎของกองทัพ!"
"คุณอวี๋เจิ้งซิง!" หัวหน้าครัวจ้าวเห็นดังนั้น รีบหันมาอธิบายทันที "ผมเชิญเธอมาช่วยเอง!"
"แถมเธอยังเป็นแค่เด็กผู้หญิง คุณทำแบบนี้มันเกินไปแล้วใช่ไหม?"
"นายก็แค่พ่อครัวคนหนึ่ง ดูซิตอนนี้มันกี่โมงแล้ว! สิ่งที่นายต้องทำตอนนี้คือรีบทำอาหารให้เสร็จ! ถ้าทำให้ทุกคนกินข้าวช้าลง นายรับผิดชอบไหวไหม? ยิ่งกว่านั้น ฉันเป็นคนบริหารฝ่ายส่งกำลังบำรุง นายมีสิทธิ์แทรกคำไหม?" อวี๋เจิ้งซิงไม่รอให้หัวหน้าครัวจ้าวพูดจบ ก็ตวาดเสียงต่ำทันที
หัวหน้าครัวจ้าวโดนอวี๋เจิ้งซิงดุจนหน้าขาวๆ แดงๆ สลับกัน "นาย..."
สวี่ฉางเซี่ยเงยหน้ามองอวี๋เจิ้งซิง
ทั้งสองสบตากัน อวี๋เจิ้งซิงเห็นเธอใบหน้าเฉยเมย แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นดุดัน ก็สะดุ้งเฮือก ก่อนจะพูดเสียงหนักแน่น "มองอะไร! ไสหัวออกไปจากนี่เดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะให้..."
"ไม่งั้นเธอจะให้เธอเป็นยังไง?" เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลังขณะที่อวี๋เจิ้งซิงพูดไปได้ครึ่งประโยค
สวี่ฉางเซี่ยได้ยินเสียงของเจียงเย่า ใจก็อบอุ่นขึ้นทันที แล้วหิ้วปลาไหลที่เหลืออีกตัวเดินเข้าไปหาเขา กระซิบเบา ๆ ว่า "มีอีกหนึ่งตัวที่เขาเหยียบแหลกไปแล้ว"