หน้าห้อง ฉวี่ฉางเซี่ยผลักประตูเดินเข้ามาก่อน
เธอเพิ่งลงไปเดินหาดูรอบหนึ่ง แต่ไม่เห็นทั้งเซียวหล่างอี้และเหอฉู่ จึงเดินกลับขึ้นมา
เห็นอวี๋เจิ้งจั๋วอยู่ในห้อง เธอชะงักไปครู่หนึ่งแล้วทักทายเสียงเบา
“ลุงอวี๋”
อวี๋เจิ้งจั๋วยืนอยู่ริมเตียงกู้เจียเหริน หันมาตอบรับเธอเบา ๆ
ฉวี่ฉางเซี่ยก้มมองกู้เจียเหรินบนเตียงคนไข้อีกครั้ง สายตาของทั้งสองประสานกันชั่วครู่ แก้มเล็ก ๆ ของกู้เจียเหรินก็แดงระเรื่อขึ้นมานิด ๆ
ฉวี่ฉางเซี่ยเข้าใจได้ทันที คงเป็นเพราะเมื่อครู่อวี๋เจิ้งจั๋วได้ทำอะไรกับกู้เจียเหรินอีกแล้ว
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง กำลังจะพูดอะไร ประตูห้องก็ถูกเปิด เซียวหล่างอี้เดินเข้ามา
เห็นอวี๋เจิ้งจั๋วอยู่ด้วย เซียวหล่างอี้ดูตกใจอย่างเห็นได้ชัด “ลุงอวี๋มาที่นี่ได้ยังไงครับ”
อวี๋เจิ้งจั๋วชำเลืองมองเขา แล้วพูดเรียบ ๆ “มาหาฉางเซี่ยมีเรื่องจะคุย”
เซียวหล่างอี้พยักหน้ารับ แล้วสายตาก็ไปหยุดที่ถังขยะริมเตียงคนไข้โดยบังเอิญ เขาเห็นอาหารที่เหอฉู่ทำที่อวี๋เจิ้งจั๋วเททิ้งไว้ คิ้วเข้มจึงขมวดเล็กน้อยอย่างแทบมองไม่ออก
“พอเป็นลมพิษกระเพาะอาหารเฉียบพลันต้องงดของคาว คุณไม่รู้เหรอ” อวี๋เจิ้งจั๋วเปิดปากก่อนที่เซียวหล่างอี้จะทันพูดอะไร
เซียวหล่างอี้เงียบไปสองสามวินาที “รู้ครับ”
“ตอนผมเข้ามา เจียเหรินกำลังจะกินพวกนี้พอดี” อวี๋เจิ้งจั๋วจ้องเขาไม่กระพริบตา “ผมเททิ้งแบบนี้ ไม่เกินไปนี่นา”
เซียวหล่างอี้รู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่คำพูดของอวี๋เจิ้งจั๋วดูมีหนามแฝงอยู่
เขายิ้มให้ “ไม่เกินไปครับ จริง ๆ ผมก็ตั้งใจจะเททิ้งอยู่แล้ว”