Qอวี๋เจิ้งจั๋วพูดจบก็หมุนตัวเดินกลับไปทางวงไพ่
เหอฉู่ค่อนข้างกลัวอวี๋เจิ้งจั๋ว แม้แต่สบตาเขาก็ไม่กล้า รอให้อวี๋เจิ้งจั๋วเดินไปไกลแล้ว เธอจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเซียวหล่างอี้
“เกิดอะไรขึ้น?” เซียวหล่างอี้ปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ก่อนจะถามเหอฉู่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“พี่ชายคุณ…” เหอฉู่อ้ำอึ้งไปครู่หนึ่ง ดวงตาเริ่มแดงก่ำ “ฉันเพิ่งได้ยินคนอื่นบอกว่า เขาจัดงานเลี้ยงครบร้อยวันให้ลูกที่ฮ่องกงสองวันนี้ เลยไม่ได้กลับมา”
ระหว่างพูด เธอมีท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อย “ฉันเลยอยากถามคุณว่า คุณรู้ก่อนแล้วหรือเปล่า?”
เซียวหล่างอี้ฟังจบก็อดขมวดคิ้วมุ่นไม่ได้ ถามกลับว่า “คุณได้ยินจากใคร?”
“คุณตอบฉันก่อนว่ามันจริงหรือเปล่า?” เหอฉู่ถามด้วยดวงตาสีแดง
เซียวหล่างอี้รู้ราง ๆ ว่าที่เซียวหย่วนฟานกลับไปฮ่องกงคราวนี้เป็นเพราะอะไร แต่เขากลัวว่าเหอฉู่จะเสียใจ เลยแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
เหอฉู่เห็นเขาเงียบไป จึงคิดเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงเบาลงอีกว่า “อีกอย่าง เมื่อกี้ที่คุณคุยกับลุงอวี๋ ฉันก็ได้ยินหมดแล้ว”
“หล่างอี้ ฉันอยากจะหย่ากับพี่ชายคุณจริง ๆ แล้ว และคุณก็ไม่ควรถูกลากลงมาเพราะเรื่องของฉันด้วย คุณกับเจียเหรินต่างหากที่เหมาะสมกัน พวกคุณ…”
“ถึงหย่าแล้วจะยังไง? เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว! หรือว่าคิดว่าพอคุณกับพี่ใหญ่หย่ากัน สกุลกู้ก็จะเลิกถือสาได้งั้นเหรอ?” เซียวหล่างอี้ไม่รอให้เธอพูดจบก็ถามกลับด้วยเสียงเข้ม “อีกอย่างทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ! ที่อวี๋เจิ้งจั๋วมาจับจ้องเจียเหริน มันใช่ปัญหาของคุณไหม?”