ตอนสวี่ฉางเซี่ยรับน้ำมันยาจากมือเฉินเยี่ยนชวน แววตาก็ฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง
ที่แท้เฉินเยี่ยนชวนออกไปเอาน้ำมันยามานี่เอง
“ทาบริเวณแผลวันละสองครั้ง จะได้หายเร็วขึ้น” เฉินเยี่ยนชวนบอกเธอเสียงเบา
เมื่อครู่ไม่ได้สังเกต สวี่ฉางเซี่ยเพิ่งได้ยินตอนนี้เองว่าเสียงของเฉินเยี่ยนชวนแหบพร่าเล็กน้อย
“น้าชาย คุณเป็นหวัดหรือคะ” สวี่ฉางเซี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามเขา
“ไม่เป็นไร” เฉินเยี่ยนชวนตอบเรียบ ๆ
สวี่ฉางเซี่ยเดาว่าคงเป็นเพราะคืนก่อน เขาเฝ้าอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วยทั้งคืนจนโดนไอเย็น ในเวลากลางคืนทางเดินของโรงพยาบาลก็เย็น หน้าต่างระบายอากาศเปิดทิ้งไว้ตลอด
“กินยาแก้หวัดสักหน่อยเถอะค่ะ” สวี่ฉางเซี่ยรู้สึกผิดอยู่บ้าง จึงหยิบยาจากลิ้นชักข้างเตียงส่งให้เขา
“ไม่เป็นไร อีกสองวันก็หายแล้ว” เฉินเยี่ยนชวนตอบอย่างไม่ใส่ใจ
สวี่ฉางเซี่ยเถียงเขาไม่ได้ จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ
เฉินเยี่ยนชวนรอจนสายน้ำเกลือของเธอหมด จึงลุกขึ้นจากไป
หลังลงมาถึงรถ เขานั่งเงียบอยู่บนเบาะหลังเป็นเวลานาน ก่อนเอ่ยกับเลขาหวูที่นั่งอยู่เบาะหน้าว่า “คุณอยู่ที่นี่ คอยสังเกตให้ดี อย่าให้คนสกุลอวี๋ตามมาถึงที่นี่ได้”
เลขาหวูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบเสียงเบาว่า “ทางนั้นมีเรื่องต้องประชุมตั้งมากมาย คุณคนเดียวจะจัดการทันได้อย่างไรครับ”
“ฉันบอกให้อยู่ก็อยู่!” เฉินเยี่ยนชวนขมวดคิ้วแน่น ตอบเสียงเข้ม
พูดจบ เขาก็ไอแห้ง ๆ สองครั้ง
เรื่องของอวี๋เจิ้งซิงเมื่อเช้ายังทำให้เฉินเยี่ยนชวนหวาดหวั่นไม่หาย เขาย่อมไม่ปล่อยให้สวี่ฉางเซี่ยอยู่คนเดียวอีก