“ดี! งั้นตอนนี้ฉันจะบอกกติกาเกมให้ฟัง!” หั่วหมิงเจอตอบรับทันควัน
“สิ่งที่อยู่ในมือฉันตอนนี้คือปืนที่บรรจุกระสุนหกนัด ฉันจะหยิบกระสุนออกห้านัด เหลือไว้ในลำกล้องหนึ่งนัด พวกเราจะผลัดกัน คนละหนึ่งรอบ ยิงเข้าที่ศีรษะของตัวเอง ใครโดนกระสุน คนนั้นแพ้! ถ้าฉันแพ้ ฉันไม่เสียดายชีวิต จะสั่งให้ลูกน้องปล่อยตัวสวี่ฉางเซี่ย แต่คุณต้องการประกันว่าลูกน้องของฉันรอดชีวิตไปได้!”
“ถ้าคุณแพ้ พวกคุณต้องปล่อยฉันกับครอบครัวของฉันออกจากประเทศ Y ไปอย่างปลอดภัย ก่อนจากกัน ฉันก็จะปล่อยตัวสวี่ฉางเซี่ยเอง!”
เจียงเย่าเพียงมองไปที่สวี่ฉางเซี่ย ไม่เปล่งเสียงตอบรับ ดูเหมือนกำลังพิจารณาอยู่
“ไม่ได้!” ไม่ทันที่เจียงเย่าจะได้เอ่ยปาก สวี่ฉางเซี่ยก็เปิดปากตอบทันควันอย่างเด็ดขาด
แม้โอกาสจะเป็นเพียงหนึ่งในหก แต่ถ้าเจียงเย่าแพ้ สิ่งที่สูญเสียไปคือชีวิตของเขา!
ทั้งสองเพิ่งจะได้พบกันอีกครั้ง เธอปล่อยให้เจียงเย่าเสี่ยงชีวิตมากขนาดนั้นเพื่อช่วยเธอไม่ได้!
“เจียงเย่า! คุณตอบมาเลยว่ากติกาเกมนี้คุณยอมรับได้หรือไม่! ไม่ยอมรับก็ได้ ฉันจะฆ่าสวี่ฉางเซี่ยเดี๋ยวนี้!” หั่วหมิงเจอรีบกระชับคอสวี่ฉางเซี่ยแน่นจนเธอเปล่งเสียงขัดจังหวะความคิดของเจียงเย่าไม่ได้ ก่อนตะโกนว่า
“เจียงเย่า คุณก็มีลูกของตัวเองแล้ว! คุณน่าจะเข้าใจได้ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง! พวกคุณยึดโรงงานอาวุธของฉันไปแล้ว ของเหล่านั้นฉันไม่เอาแล้วทั้งหมด ฉันขอแค่ความปลอดภัยของครอบครัวตัวเองเท่านั้น! ข้อเรียกร้องแบบนี้ไม่ควรจะเกินงามใช่ไหม! เรื่องบาดหมางระหว่างตระกูลหั่วกับคุณ วันนี้ขอให้คุณกับฉันสองคนจบมันกัน!”