"วางใจเถอะ ฉันจะไม่ยอมให้หลังจากที่น้องสี่จากไปแล้ว ยังต้องถูกคนจ้ำจี้จำไปชี้โปงที่หลุมศพ"
ในอดีต แม้เสิ่นอวี้จะรักใยเสิ่นเมี่ยวชิงมากกว่าลูกพี่ลูกน้องคนอื่น ๆ แต่คนอื่นก็ยังเป็นญาติของเขาเหมือนกัน เขาจึงไม่มีทางเอียงข้างเสิ่นเมี่ยวชิงเพียงฝ่ายเดียวได้
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่บิดาของเสิ่นเมี่ยวชิงจะจากไปเมื่อหลายปีก่อน เสิ่นอวี้ก็เข้าประจำการทหารแล้ว ส่วนใหญ่ต้องอยู่ที่หน่วย ไม่ค่อยได้กลับมา โอกาสที่จะดูแลเธอได้จึงยิ่งน้อยลง
ตอนที่สกุลเสิ่นตัดสินใจส่งเสิ่นเมี่ยวชิงไปให้ชายแก่อายุห้าสิบกว่าคนนั้น ตัวเขาเองก็ถูกปิดบังไว้ ไม่รู้เรื่องเลย
พอรู้ก็สายเกินแก้ไปแล้ว
ที่สำคัญ เสิ่นเมี่ยวชิงโดนเผยเฮ่อเหนียนทำลายชื่อเสียงไปแล้ว บางเรื่องไม่ใช่แค่อธิบายแล้วจะช่วยอะไรได้
เสิ่นอวี้เกิดในสกุลเสิ่น เป็นทายาทเพียงคนเดียวของรุ่นนี้ ย่างกรายไหนก็ทุกคนต้องฟัง นอกจากดวงจันทร์บนฟ้าแล้ว สิ่งที่เขาอยากได้ สกุลเสิ่นไม่มีอะไรที่ไม่ยอมให้
มีเพียงเสิ่นเมี่ยวชิง คนเดียวที่เขาปกป้องไว้ไม่ได้ ก็คือเสิ่นเมี่ยวชิง
เขาเคยคิดจะพาเสิ่นเมี่ยวชิงเข้าหน่วยทหารด้วยซ้ำ แต่ร่างกายของเสิ่นเมี่ยวชิงอ่อนแอเกินกว่านั้น แม้จะเป็นแค่ทหารฝ่ายศิลปวัฒนธรรมก็ยังไม่มีคุณสมบัติ
สิ่งที่ทำได้ เขาทำไปหมดแล้ว แต่กลับต้องจ้องดูเสิ่นเมี่ยวชิงตายต่อหน้าต่อตาไปเท่านั้น!
ณ ตอนนี้ มองดูร่างของเสิ่นเมี่ยวชิงที่ปูด้วยผ้าขาวตรงหน้า เขาเกลียดจริง ๆ เกลียดวิถีล้าหลังของสกุลเสิ่น และเกลียดการสมรสแต่งตระกูลชั้นสูงที่พูดถึงกันนักหนา!