หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ สวี่ฉางเซี่ยก็เคยเห็นมาแล้ว
เพียงแต่ไม่คิดว่ากู้เจียเหรินจะอ่านข่าวเช้าด้วยเช่นกัน
สวี่ฉางเซี่ยเงยหน้ามองไปยังกู้เจียเหริน แต่สายตาของกู้เจียเหรินกลับตกอยู่ที่หนังสือพิมพ์ใต้แก้วน้ำ ในดวงตาลุกวาวด้วยความเศร้าหมอง
สิ่งที่ทำให้กู้เจียเหรินตัดสินใจตกลงดูตัวจริง ๆ ก็คือข่าวนี้เอง
วันนั้น อวี๋เจิ้งจั๋วเอาของที่เขาเคยซื้อให้เธอซึ่งเธอคืนกลับไป ส่งคืนมาให้อีกครั้ง เธอยอมรับว่าใจก็เอนเอียงไปอีกครั้ง
เพียงแต่เขามักจะทำให้เธอเห็นความหวังเพียงเส้นด้าย แล้วก็ทำให้เธอผิดหวังจนใจสลายอีกเป็นครั้งคราว
"ดูสิ ทั้งสองคนนี้เข้ากันดีนะ ใช่ไหม?" กู้เจียเหรินยิ้มให้สวี่ฉางเซี่ยแล้วถาม
สวี่ฉางเซี่ยจ้องมองกู้เจียเหรินเฉย ๆ โดยไม่พูดอะไร
ตอนนี้ดวงตาของกู้เจียเหรินแดงกลมไปทั้งวง สวี่ฉางเซี่ยจึงไม่มีใจจะพูดอะไรเพิ่มอีก
การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ต่อให้เธอตั้งใจจะมาดูตัวกับเซียวหล่างอี้ และก้าวออกมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็มีแต่ต้องเดินต่อไปข้างหน้า
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีใครรู้ว่าในใจของอวี๋เจิ้งจั๋วคิดอย่างไร เขาเท้าสองเรือ แต่คนที่รอเขา ไม่มีใครจะยอมยืนรออยู่ตรงนั้นตลอดไป
ไม่นานนัก ยายแม่บ้านก็ขึ้นมาเรียกสองคนนี้ลงไปกินข้าว สวี่ฉางเซี่ยให้กู้เจียเหรินล้างหน้าด้วยน้ำเย็นสักรอบ เพื่อให้ความแดงก่ำที่ดวงตาจางลง
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ แล้วลงไปพร้อมกับกู้เจียเหริน ทุกคนก็ได้เข้าที่นั่งเตรียมรับประทานอาหารกันแล้ว
ระหว่างมื้ออาหาร ทุกคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เซียวหล่างอี้มีมารยาทเรียบร้อย คำพูดก็ลึกซึ้งมีวิสัยทัศน์ ไม่ใช่พวกกินแล้วไม่รู้เรื่องอะไร แถมยังเป็นสุภาพบุรุษ ดูไปก็ไม่มีจุดไหนที่ไม่ดี