"หรือไม่ เธอก็ฟังที่คนในครอบครัวพูดก่อน กลับเป่ยเฉิงเถอะ" เจียงเย่าก็เดาออกว่าทำไมจี้หร่านถึงตาแดงก่ำตั้งแต่เช้า ครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาที แล้วหันไปพูดกับจี้หร่านว่า "มีอะไรเกิดขึ้น พวกเราจะโทรไปบอกเธอเอง"
"ไม่ ฉันจะอยู่ที่นี่แหละ" แต่จี้หร่านกลับตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
สวี่ฉางเซี่ยอดถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้
แต่จี้หร่านกับพวกเขาไม่ได้เป็นญาติสนิทอะไรกัน เธอตัดสินใจ พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่าย
"งั้นเดี๋ยวเธอไปพักผ่อนให้เต็มที่สักหน่อยเถอะ ฉันขอเฝ้าห้องผู้ป่วยอยู่สักพัก" เจียงเย่าเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"อืม" จี้หร่านลังเลเล็กน้อย ถึงได้พยักหน้าตอบ
ระหว่างที่พูดอยู่ จี้หร่านก็เห็นซองจดหมายในมือของสวี่ฉางเซี่ย ก็เข้าใจทันทีว่าพวกเขามาทำอะไร
"ได้ใบตอบรับมาแล้วหรือ?" เธอถามสวี่ฉางเซี่ยทันที
"ใช่" สวี่ฉางเซี่ยยิ้มบางๆ ให้เธอและพยักหน้า
"ใช่คณะที่ตัวเองอยากเข้าไหม?" จี้หร่านถามต่อด้วยความเคยชิน พอถามไปได้ครึ่งหนึ่งก็ตบปากตัวเองเบาๆ แล้วพูดว่า "ดูสิ ฉันนี่ช่างเลอะเลือนจริงๆ เธอเป็นจอหงวนสายวิทยาศาสตร์ของหางโจว ติดอันดับ 20 ของมณฑล ต้องสอบติดแน่นอน!"
"ยังไม่รู้เลย เราเปิดจดหมายไปดูกับน้าชายพร้อมกันเถอะ" สวี่ฉางเซี่ยเดินมานั่งข้างจี้หร่านแล้วพูด
ทั้งสองช่วยกันเปิดซองจดหมาย หยิบใบตอบรับข้างในออกมา จี้หร่านมองแค่สองตา จากนั้นก็จ้องสวี่ฉางเซี่ยด้วยความแปลกใจ: "เธอไม่ได้เลือกสองมหาวิทยาลัยที่เป่ยเฉิงนี่นา?!"
"ใช่" สวี่ฉางเซี่ยพยักหน้าตอบ