อวี๋เจิ้งจั๋วมองปากเล็ก ๆ ของหล่อนที่พูดไม่หยุดไม่ยั้ง แต่ในหัวมีเรื่องเดียวเท่านั้น
เขาอยากจูบหล่อน อยากอุดปากนั่นซะ
แต่นึกถึงว่าหล่อนยังโกรธเคืองเรื่องสองครั้งก่อนหน้า เขาจึงฝืนใจไว้ รอจนหล่อนพูดจบ ถึงค่อยอธิบายด้วยความใจเย็นว่า "ไม่ใช่แบบนั้นหรอก"
"ที่ปฏิเสธเธอไปก็เพราะฉันรู้สึกตลอดมาว่า เธอยังเด็กเกินไป บางทีอาจไม่เข้าใจว่าสิ่งที่หมุนอยู่ในหัวตอนนั้นมันเป็นความหวั่นไหวชั่ววูบ หรือว่าเธอคิดผลที่จะตามมาทุกอย่างจนครบแล้วจริง ๆ"
"ปีนี้ข้ามปีไปฉันก็อายุยี่สิบแล้วนะอวี๋เจิ้งจั๋ว! ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบ!" เจียเหรินตอบโต้ทันควันโดยไม่ต้องคิด ตัดบทเขาซะก่อน
"เธอไม่ได้ปฏิเสธฉันเพราะอายุฉันน้อยเลยสักนิด! เธอแค่ไม่อยากสนใจเลยว่าฉันคิดอะไร! เธอสนใจแต่ความคิดของตัวเองเท่านั้น!"
เจียเหรินเททุกถ้อยคำที่กดไว้ในใจออกมาหมดเป็นครั้งเดียว
ไม่งั้นอวี๋เจิ้งจั๋วยังจะคิดว่าเธอเด็กและหลอกล่อง่ายอยู่เลย!
คราวนี้หล่อนตั้งใจจริง และหลายวันมานี้หล่อนก็คิดทุกอย่างจนครบถ้วนแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่เรื่องการเคารพในตัวหล่อน เซียวหล่างอี้ก็เหยียบอวี๋เจิ้งจั๋วจนไม่เห็นฝุ่นแล้ว!
นี่แหละคือเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมหลังจากที่อวี๋เจิ้งจั๋วจูบหล่อนไปแบบนั้น หล่อนถึงได้รู้สึกอัดอั้นและเจ็บปวดขนาดนั้น!
อวี๋เจิ้งจั๋วฟังหล่อนพูดทีละประโยค ดวงตาค่อย ๆ มืดลง
ที่แท้หล่อนก็คิดแบบนี้เอง
"ถ้าฉันบอกว่า ฉันกับฝูเหยียนกำลังจะแยกทางกันล่ะ?" เขาเงียบไปนาน ก่อนเปิดปากถามหล่อน