เพราะเจียงเย่าคือญาติผู้เดียวของนาง นางจึงเป็นน้าชายคนเดียวของเจียงเย่า และเป็นหนึ่งในผู้ใหญ่ที่มีสายเลือดโดยตรงกับลูกน้อยในท้องของนางในอนาคต
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นผู้ใหญ่ที่นางเคารพนับถือที่สุด สวี่ฉางเซี่ยไม่อยาก และไม่อาจปล่อยให้ความสัมพันธ์เรียบง่ายแบบนี้กลายเป็นเรื่องซับซ้อนได้
หรือว่าเฉินเยี่ยนชวนอาจไม่เคยเข้าใจเลยว่าความรู้สึกที่มีต่อนางมันคืออะไรกันแน่ หรืออาจเป็นเพียงการอยู่ร่วมกันมายาวนาน ทำให้เกิดความชื่นชมในตัวนางขึ้นมาบ้าง เขาแยกไม่ออกว่าความชื่นชมกับความรักต่างกันอย่างไร
นางไม่อยากให้ความสัมพันธ์คลุมเครือแบบนี้ กลายเป็นหินกีดขวางความรักที่เขาควรจะมีกับผู้อื่น
คนเป็นมนุษย์ ไม่ใช่ต้นไม้ใบหญ้า ใครเลี่ยวได้จากความรู้สึก
ความรู้สึกของนางที่มีต่อเฉินเยี่ยนชวนก็มิได้เป็นศูนย์ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขารับภาระแทนนาง ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาปรากฏตัวในยามที่นางต้องการความช่วยเหลือที่สุด ทุกสิ่งที่เขาทำเพื่อนาง นางจดจำไว้ในใจทุกอย่าง
นางจำได้ว่าวินาทีที่นางเกือบจมน้ำ เขาคือผู้ที่ปรากฏกายราวปาฏิหาริย์และช่วยนางไว้ นางจำได้ว่าวันที่พวกนั้นในโรงงานของตระกูลลี่เกือบพรวดเข้ามาฆ่านาง เป็นเขาที่มาถึงทันเวลา และนางก็จำได้ว่าตอนระเบิด เป็นเขาที่กายสวมกอดนางไว้แน่นิ่ง จนนิ้วสองนิ้วของตัวเองถูกระเบิดขาด
ทุกอย่างทุกอย่าง นางจำได้ทั้งหมด
แต่นางก็รู้ได้ชัดเจนว่า ความรู้สึกแบบนี้ไม่ใช่ความรักของชายและหญิง
เฉินเยี่ยนชวนชาติก่อนไม่มีบุตรธิดา อยู่อย่างโดดเดี่ยวจนถึงวาระสุดท้าย สวี่ฉางเซี่ยไม่อยากให้ผู้ใหญ่ที่นางเคารพที่สุด ต้องจบชีวิตบั้นปลายแสนเศร้าหมองเช่นนั้นอีกครั้ง