ถึงบ้านของเฉินเยี่ยนชวนแล้ว อาหารเย็นที่สวี่ฟางเฟยพวกเขาทำก็ถูกส่งมาวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อย
เฉินเยี่ยนชวนดูเหมือนจะเป็นกังวลว่าจะส่งผลกระทบต่อการสอบอีกสี่วิชาที่เหลือของสวี่ฉางเซี่ย จึงไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยกกาแฟแก้วหนึ่งเดินขึ้นไปชั้นบน
สวี่ฉางเซี่ยยืนอยู่หน้าห้องพักแขก มองตามแผ่นหลังของเฉินเยี่ยนชวนอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า "น้าชายคะ มีเรื่องหนึ่งที่หนูอยากถามน้าค่ะ"
ฝีเท้าของเฉินเยี่ยนชวนหยุดลงตรงกลางบันได เขาหันกลับมามองสวี่ฉางเซี่ย "ถามมาเถอะ"
หลายวันมานี้ ในหัวของสวี่ฉางเซี่ยมีความสงสัยอย่างหนึ่งที่ต้องการคนอื่นนอกจากตัวเธอเองมาช่วยคลาย
และคนที่สามารถให้คำตอบกับเธอได้ในตอนนี้ อาจมีเพียงเฉินเยี่ยนชวนเท่านั้น
เธอเม้มริมฝีปาก รวบรวมความกล้าเอ่ยกับเฉินเยี่ยนชวนว่า "น้ามองว่า ศพของพี่เย่า จะเป็นไปได้ไหมว่าพวกเราจำผิด หรือว่าตอนนั้นเราอาจถูกทำให้เข้าใจผิด อย่างไรเสียศพของเขาก็ถูกเผาจนเป็นแบบนั้น แถม..."
"อะไรนะ?" เฉินเยี่ยนชวนฟังเธอพูดก็อดขมวดคิ้วแน่นไม่ได้ ก่อนจะขัดจังหวะเธอ
สวี่ฉางเซี่ยตัดสินใจรวบรวมความกล้าพูดต่อกับเฉินเยี่ยนชวนตรง ๆ ว่า "ที่หนูหมายถึงคือ เป็นไปได้ไหมว่าเขาไม่ได้เสียชีวิตเลย"
เฉินเยี่ยนชวนจ้องสวี่ฉางเซี่ยด้วยความตกตะลึง นิ่งเงียบไปนานทีเดียว
เดิมทีเฉินเยี่ยนชวนคิดว่าสวี่ฉางเซี่ยจะถามเรื่องอุบัติเหตุตอนกลางวัน
แต่เดิมต่อให้เธอไม่ถาม เขาก็ตั้งใจรอให้เธอสอบเอ็นทรานซ์เสร็จในอีกสองวันแล้วค่อยบอกต้นสายปลายเหตุ