สวี่ฉางเซี่ยกับกู้เจียเหรินกำลังนั่งกินข้าวต้มเม็ดเล็กที่ยายแม่บ้านเพิ่งหุงให้สดๆ ระหว่างนั้นทั้งสองก็ครางคะนองกระซิบกระซาบกันเป็นระยะ
เฉินเยี่ยนชวนจำได้ว่าทั้งคู่พูดถึงเรื่องนี้กันเมื่อคืน
หยางหลิ่วบังเอิญเดินลงมาจากชั้นบน เห็นสวี่ฉางเซี่ยกับกู้เจียเหรินนั่งกระซิบกันอยู่ที่ห้องอาหาร จึงเดินไปนั่งข้างทั้งสองแล้วถามเสียงเบา "พูดอะไรกันอยู่หรือคะ เล่าให้คุณย่าฟังบ้างได้ไหม"
กู้เจียเหรินกำลังเล่าถึงตอนมันส์ๆ ถูกหยางหลิ่วที่โผล่มาเงียบๆ ทำให้ตกใจจะเกือบกระโดดลอยขึ้นจากเก้าอี้ ข้าวต้มเม็ดบนโต๊ะก็ถูกเธอชนจนเอียงหก
เสียงอึกทึกโต้งๆ ทำให้กู้เฉิงหรงที่อยู่ในห้องสมุดก็หันมองมาทางพวกเธอด้วย
"คุณย่าคะ หนูกับคุณเซี่ยกำลังคุยกันเรื่องคุณปู่กับน้าชายสกุลเฉินน่ะค่ะ…" กู้เจียเหรินตอบเสียงเบา พร้อมทำท่าเชียบปากใส่หยางหลิ่ว
"นึกว่าทำไมเล็ดลอบกันจัง" หยางหลิ่วหัวเราะออกมาไม่ได้ตั้งใจ
"เมื่อกี้คุณเซี่ยเซี่ยบอกว่า คุณปู่แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องอยู่ในห้องสมุดไปเป็นสื่อให้น้าชายสกุลเฉิน แต่เกรงว่าน้าจะเกรงใจจนไม่กล้าปฏิเสธ พวกหนูเลยกำลังคุยกันว่า จะรบกวนให้คุณย่าเข้าไปหาสักรอบดีไหม" กู้เจียเหรินคว้าแขนหยางหลิ่วมากองไว้แล้วกระซิบ
จริงๆ แล้วหยางหลิ่วรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเฉินเยี่ยนชวนที่เมืองหังโจว วันก่อนๆ นี้เธอเองก็บอกกู้เฉิงหรงไปแล้วว่า เฉินเยี่ยนชวนคงไม่มีอารมณ์จะไปดูตัวใคร ให้รอถึงหลังฤดูหนาวค่อยว่ากันได้ อีกอย่างเฉินเยี่ยนชวนก็อายุขนาดนี้แล้ว ไม่เห็นต้องรีบอะไรกันแค่ไม่กี่เดือน