สวี่ฉางเซี่ยนึกขึ้นได้ว่า เจียงเย่าน่าจะกลับมาที่จวนเก่าแล้ว และย่อมได้แตะต้องลิ้นชักมาแล้ว
เธอจำได้แม่นยำว่า เจียงเย่าเคยกลับมาหยิบเงินสดสองพันหยวน แล้วห่อซองเงินให้สวี่ฟางเฟย เป็นเงินรื่นเริงบ้านใหม่
ยิ่งไปกว่านั้น คืนวันนั้น เจียงเย่ายังถามคำถามแปลก ๆ เธออีกไม่กี่คำ
เธอยังจำได้ว่าเขาถามเธอกลับว่า ในลิ้นชักนั้นมีอะไรที่ห้ามเขาเห็นอยู่หรือเปล่า
เธอลังเลอยู่ครู่ใหญ่ แล้วค่อย ๆ ยื่นมือไปหาสมุดบันทึกของตัวเอง
ตอนนี้มือเธอแทบคุมไม่ได้เลยว่าสั่น
อยู่นาน ก็ยังรีบหยิบสมุดบันทึกออกมา แล้วมองไปที่กุญแจข้าง ๆ ตัว
กุญแจด้านข้าง สมบูรณ์ดี
สวี่ฉางเซี่ยจึงหยิบพวงกุญแจออกจากตัว สอดกุญแจเล็กที่สุดเข้าไป บิดดู บิดเปิดได้
เธอถึงได้หายใจโล่งออกมา
หรือว่าจะจำผิดเอง สมุดบันทึกเล่มนี้แท้จริงก็วางอยู่ชั้นล่างสุดอยู่แล้ว
ได้ยินเสียงพี่เหอเคาะประตูเรียก สวี่ฉางเซี่ยจึงรีบเสียบสมุดบันทึกกลับเข้าที่เดิม แล้วหยิบสมุดบัญชีใส่กระเป๋า
แท้จริงคุณปู่ได้ยินว่าหลานกลับมา จึงอยากชวนให้อยู่ทานมื้อเย็นด้วยกัน คุณปู่ก็นานแล้วที่ไม่ได้ทานข้างเคียงกับสวี่ฉางเซี่ย
เจียงเหลยถิงกลับมาอยู่เมืองหังโจวก็ว่างงานขึ้นมาก ยิ่งสวี่ฉางเซี่ยกลับไปอยู่ที่สกุลสวี่แล้ว ยิ่งรู้สึกว่าจวนใหญ่โตขนาดนี้ว่างเปล่าโดดเดี่ยว ใจกังวลอึดอัดไม่เป็นท่า
สวี่ฉางเซี่ยยาก ๆ ที่จะกลับมาทั้งทีตอนกลางคืน เขาจึงเสียดายเหลือเกินที่ต้องให้หลานกลับไป