นอกประตู เซียวหล่างอี้สืบเรื่องจนรู้ว่ากู้เจียเหรินพักรักษาตัวอยู่ห้องไหน แล้วเดินมายืนหน้าห้องผู้ป่วย 208
แต่ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะยื่นมือเคาะประตู กลับพบว่าด้านในห้องมืดสนิท
เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง พินิจพิจารณาอยู่นาน จึงเดินย้อนกลับไปที่โต๊ะพยาบาลแล้วถามว่า "ขอถามหน่อยครับ กู้เจียเหรินออกจากโรงพยาบาลไปแล้วเหรอ"
"ไม่ใช่นี่คะ" พยาบาลตอบกลับมาอย่างแปลกใจ "เธอหักกระดูก พวกเราไม่มีทางปล่อยเธอออกจากโรงพยาบาลเร็วขนาดนี้หรอก"
เซียวหล่างอี้ชี้มือไปยังห้องผู้ป่วย 208 ท้ายทางเดิน "แต่ไฟดับอยู่นะครับ"
"งั้นอาจจะเป็นเธอกำลังพักผ่อนอยู่ก็ได้" พยาบาลคิดตุ๊บป่องแล้วตอบ
เซียวหล่างอี้ยืนอยู่กับที่ลังเลอยู่พักหนึ่ง มองซุปกระดูกหมูในมือ แล้วจึงหันตัวกลับไปที่หน้าประตูห้องอีกครั้ง
ซุปกระดูกหมูนี้พี่สะใภ้ของเขาเฝ้าไฟตุ๋นมาสองสามชั่วโมง แล้วยังกำชับว่าต้องให้จ้องตาไม่หย่อนจนกู้เจียเหรินดื่มไปได้สักสองสามคำ
เขาเคาะประตูเบา ๆ แล้วลองถามเสียงอ่อนว่า "เจียเหริน? เธอหลับไปแล้วเหรอ"
ในห้องผู้ป่วยเงียบสนิท
เซียวหล่างอี้ใจเย็นรอไปราวสิบกว่าวินาที ในจังหวะที่เขากำลังจะเดินกลับ เสียงตอบของกู้เจียเหรินก็ดังขึ้นมาจากด้านใน "พี่หล่างอี้ เพิ่งนอนลงเมื่อครู่"
เซียวหล่างอี้ได้ยินว่าเธอยังตื่นอยู่ จึงตอบทันที "งั้นฉันเอาซุปกระดูกหมูไปวางไว้ในห้องนะ แล้วจะไม่มารบกวน"
เมื่อวานที่บ้านสกุลกู้ เขารอจนกระทั่งทุกคนออกจากบ้านไป แต่กู้เจียเหรินก็ยังไม่กลับมา เซียวหล่างอี้คิดว่าคงเพราะเขารีบร้อนเกินไป จนทำให้เธอตกใจ พอกลับไปแล้วพี่ชายกับพี่สะใภ้ก็ดุเขามาหนึ่งรอบ ในใจจึงรู้สึกผิดไม่น้อย