“อยู่ห้องนั้นแหละค่ะ” พยาบาลตอบ
สิบกว่าวินาทีต่อมา สวี่ฉางเซี่ยก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก
“เชิญเข้ามาค่ะ” สวี่ฉางเซี่ยตอบเสียงเบา
เฉินเยี่ยนชวนผลักประตูเดินเข้ามา
เมื่อเห็นในห้องพยาบาลมีเพียงสวี่ฉางเซี่ยคนเดียว ในดวงตาของเฉินเยี่ยนชวนก็สะท้อนความประหลาดใจวูบหนึ่ง
“น้าชาย” ทั้งสองมองหน้ากันชั่วครู่ สวี่ฉางเซี่ยก็ทักทายเขาทันที
“อาเย่าไปไหน” เฉินเยี่ยนชวนกวาดสายตามองรอบห้องแล้วถาม
“เขาไปขอใบรับรองอาการบาดเจ็บจากหมอของพี่ฝูเหยียนค่ะ พี่ฝูเหยียนบาดเจ็บค่อนข้างหนัก” สวี่ฉางเซี่ยเดาว่าเขาน่าจะมาจากทางสกุลกู้ น่าจะรู้เรื่องที่อวี๋เจิ้งซิงขับรถชนพวกเธอแล้ว จึงไม่อธิบายอะไร
เฉินเยี่ยนชวนมองเธอแวบหนึ่ง แล้วถามเสียงเบา “แล้วเธอล่ะ”
“เข่าข้างหนึ่งเคลื่อนนิดหน่อย เขาเข้าเข่ากลับให้แล้ว หมอบอกให้อยู่นอนพักเงียบ ๆ สองสามวันนี้ก็พอค่ะ” สวี่ฉางเซี่ยอธิบายทันที
เฉินเยี่ยนชวนหันไปมองขาของเธอ
พี่ฝูเหยียนบาดเจ็บหนักหรือไม่ เขาไม่รู้ แต่ข้อเข่าเคลื่อนของสวี่ฉางเซี่ยก็ถือว่าไม่เบาแล้ว ทว่าเธอกลับเล่าผ่าน ๆ ด้วยประโยคเดียวจบ
เฉินเยี่ยนชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเธออีกครั้งโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินออกไป
สวี่ฉางเซี่ยก็ไม่รู้ว่าเฉินเยี่ยนชวนออกไปทำอะไร เธอนอนอยู่บนเตียงมองน้ำเกลือหยดอยู่คนเดียว
เธอครุ่นคิดว่า เมื่อกู้เจียเหรินมาเยี่ยมที่โรงพยาบาล เธอต้องขอให้อีกฝ่ายเอาตำราเรียนมาให้ด้วย หลายวันนี้ไม่ได้เปิดหนังสือเลย ความคืบหน้าตามแผนตกหล่นไปเยอะแล้ว