เห็นเฉินเยี่ยนชวนก้าวเข้ามา ผู้จัดการของร้านจือเว่ยโหลวรีบออกมารับ แล้วพาไปเปิดห้องส่วนตัวชั้นสอง
คนแค่สองคน แต่เฉินเยี่ยนชวนกลับสั่งอาหารและขนมเต็มโต๊ะกลมใบใหญ่
สวี่ฉางเซี่ยมองสิ่งของบนโต๊ะ เกือบทั้งหมดล้วนเป็นอาหารที่เธอชื่นชอบ
สวี่ฉางเซี่ยไม่เคยคิดว่าเฉินเยี่ยนชวนจะเข้าใจรสนิยมของเธอได้ลึกถึงเพียงนี้ ทั้งที่ทั้งสองเพียงแค่กินข้าวด้วยกันมีไม่กี่ครั้งเท่านั้น
เธอเงียบๆ มองไปที่เฉินเยี่ยนชวน
เฉินเยี่ยนชวนหยิบตะเกียบจับอาหารขึ้นมา ตักซาลาเปาซีสหมูที่สวี่ฉางเซี่ยชอบที่สุดใส่ชามให้อย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนพูดเรียบๆ ว่า "ไปถึงเป่ยเฉิงแล้วต้องกินข้าวเยอะๆ ไม่อย่างนั้นลูกในท้องจะไม่ได้สารอาหาร เกิดมาก็จะอ่อนแอ"
สวี่ฉางเซี่ยตอบรับเสียงเบา
"ต่อให้อาเย่าฝากเธอไว้กับอวี๋เจิ้งจั๋ว พอไปถึงที่นั่นก็ฟังการจัดการของเขา เรื่องไหนคิดวิธีแก้เองไม่ได้จริงๆ ก็โทรหาฉัน"
"อีกอย่าง อีกไม่นานฉันจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว หลังจากนี้จะยุ่งมาก อาจมีบางช่วงที่ดูแลเธอไม่ทั่วถึง เวลาทำเรื่องใดก็ระวังตัวเองไว้ด้วย"
"เข้าใจแล้ว" สวี่ฉางเซี่ยฟังเฉินเยี่ยนชวนเอ่ยประคับประคองทีละประโยค ก็พยักหน้ารับทุกข้อ
เฉินเยี่ยนชวน... ดูเหมือนจะตั้งใจดึงระยะห่างระหว่างเขากับเธอออก