เมื่อทั้งสองคนอยู่พร้อมหน้ากัน สวี่ฉางเซี่ยจึงหันไปบอกเจียงเย่าว่า “ไม่เชิญพี่ฝูเหยียนกับลุงอวี๋มาร่วมโต๊ะข้าวด้วยกันวันนี้เลยไหมคะ”
“ฉันไม่กินแล้ว” อวี๋เจิ้งจั๋วยิ้มให้สวี่ฉางเซี่ยแล้วปฏิเสธอย่างสุภาพ “ต่อไปฉันยังมีเรื่องต้องไปจัดการ”
พูดจบ เขาหันไปถามฝูเหยียนว่า “ถ้าเธออยากไป พอกินข้าวเสร็จฉันจะไปรับที่บ้านสกุลสวี่”
ฝูเหยียนอยากไปถามเรื่องอาการป่วยของปู่ที่บ้านกับฉินเหลียงเชิงจริง ๆ ยาที่หมอคนอื่นเปิดให้ปู่ เธอยังไม่ค่อยวางใจ ต้องเป็นยาที่ฉินเหลียงเชิงลงมือเขียนให้เองถึงจะใช่
ยิ่งไปกว่านั้น เธออยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรทำ เธอก็ไม่อยากตามอวี๋เจิ้งจั๋วไปเจอเพื่อนฝูงของเขา เพราะตอนนี้ทั้งคู่ก็เป็นแค่ผิวเผินในใจแยกจากกันแล้ว ต่อไปก็ไม่จำเป็นต้องเจอกันอีก
“ได้ งั้นฉันไปกินข้าวเย็นที่บ้านสกุลสวี่นะ” ฝูเหยียนตอบรับอย่างกระฉับกระเฉง
สวี่ฉางเซี่ยไปถามแพทย์ผู้รักษาของตัวเองแล้ว ท่านบอกว่าออกจากโรงพยาบาลครึ่งวันไม่เป็นไร พอกินข้าวกลางวันเสร็จเธอจึงพาฝูเหยียนกลับบ้านสกุลสวี่ด้วยกัน
วันอาทิตย์สวี่จิ้นหยุดพักอยู่บ้าน สวี่ฟางเฟยกับสวี่จิ้นยุ่งอยู่ที่โรงเก็บของซักพัก ฝูเหยียนเดินตามไปดูรอบโรงเก็บของ แล้วถามถึงรูปแบบการทำธุรกิจของสวี่ฉางเซี่ย ก็แอบประหลาดใจ
“เธอเอารูปแบบการทำธุรกิจแบบนี้มาจากไหน” ฝูเหยียนไม่เคยเห็นใครค้าขายแบบนี้มาก่อน ความคิดของสวี่ฉางเซี่ยช่างแปลกใหม่เป็นเลิศจริง ๆ
“ฉันก็แค่คิดเล่น ๆ เอง” สวี่ฉางเซี่ยตอบโดยแกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจ “ไม่คิดว่าจะทำจริงขึ้นมาได้ด้วย”
“จริง ๆ แล้ววิธีของเธอ ถ้าไปทำที่เป่ยเฉิงอาจทำให้ธุรกิจโตขึ้นอีกเยอะ” ฝูเหยียนครุ่นคิดแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ส่วนเรื่องสายสัมพันธ์น่ะง่ายมาก เพราะเธอเป็นคนแรกที่กล้ากินปู ไม่มีใครมาแย่งธุรกิจกับเธอ”