เฉินเยี่ยนชวนในฐานะน้าชาย การห่วงใยหลานสะใภ้ก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่ฉินเหลียงเชิงมองเฉินเยี่ยนชวนแล้ว ดูเหมือนจะมีความหมายเรื่องการเว้นระยะอยู่ในนั้น
เฉินเยี่ยนชวนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาเรื่อย ๆ ว่า “อาเย่าแต่ก่อนก็บ่นอยู่แล้วว่าฉันก้ามกุ๊กมันเกินไป ฉันเกรงว่าเขาจะคิดว่าฉันเรื่องมาก
พอเฉินเยี่ยนชวนอธิบายเช่นนั้น ฉินเหลียงเชิงก็เข้าใจได้ในทันที ตอบกลับว่า “ก็จริงนี่ ถึงแกจะรักมัน แต่ตอนนี้มันก็แต่งงานมีครอบครัวมีหน้าที่การงานของตัวเองแล้ว ดูแลได้แค่คราวหนึ่ง ไม่มีทางดูแลมันได้ตลอดชีวิตหรอก”
“ก็ใช่นะ” เฉินเยี่ยนชวนยิ้มให้ฉินเหลียงเชิง แล้วตอบเสียงต่ำ
แม้เจียงเย่าจะฝากฝังสวี่ฉางเซี่ยเอาไว้ให้เขาดูแล เขาก็ดูแลสวี่ฉางเซี่ยได้เพียงชั่วคราว แต่สวี่ฉางเซี่ย สุดท้ายก็คือภรรยาของเจียงเย่า
และที่สำคัญ สวี่ฉางเซี่ยรู้แล้วว่าเขารู้สึกกับเธอเช่นไร ดังนั้นการไม่ให้เธอรู้ว่าเขาเคยมา ไม่ให้เธอต้องแบกภาระในใจเพราะเรื่องนี้ ต่างหากที่ถูกต้อง
……
ไม่รู้ว่าจะเป็นความรู้สึกผิดพลาดของสวี่ฉางเซี่ยหรือไม่ เธอรู้สึกได้ตลอดว่า รอบเดือนครั้งนี้ปริมาณน้อยกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
ยิ่งไปกว่านั้น ปกติเธอจะหมดใน 5 วัน แต่ครั้งนี้ยังไม่ถึง 4 วันก็หมดเสียแล้ว
แต่นอกเหนือจากนั้น ก็ไม่มีอาการผิดปกติอื่นใด
แต่ความระมัดระวังเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ก็ไม่เคยมีใครเสีย
พอหมดรอบเดือน เธอจึงนั่งเรือไปที่ท่าเรือเมืองอวี๋เฉิง โทรศัพท์ไปบอกสวี่ฟางเฟยกับคนอื่นว่าเธอปลอดภัยดี