กู้เจียเหรินรู้สึกเจ็บปวดอยู่ไม่น้อยจากการที่ถูกมือนั้นบีบไว้
ในความมืดมิด เธอมองดูสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการครอบครองของอวี๋เจิ้งจั๋ว แล้วส่ายหน้าช้า ๆ อย่างไร้เสียง
ในใจลึก ๆ เธอผิดหวังในตัวอวี๋เจิ้งจั๋ว
ความผิดหวังนั้น ทำให้หัวใจของเธอแทบฉีกขาดจนเจ็บปวดสุดซี้
ก็จริง ความรู้สึกที่ผ่านมายาวนานหลายปี หากเธอยังมีหัวใจอยู่ จะละทิ้งได้ภายในชั่วข้ามคืนได้อย่างไร? แต่เมื่อเธอพยายามรั้งเขาไว้ เขากลับเลือกฝูเหยียนโดยไม่ลังเล เพื่อตัวเอง เพื่อสกุลอวี๋
ตอนนี้เขามารบกวนเธอก็เพียงเพราะทำใจไม่ได้ที่จะเห็นผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้เธอ
ทุกสิ่งที่เขากระทำ ล้วนออกมาจากผลประโยชน์ของตัวเขาเอง มิใช่เพื่อเธอ
ณ ตอนนี้ เธอมองไม่เห็นความเห็นใจแม้แต่น้อยในสายตาของอวี๋เจิ้งจั๋ว สิ่งเดียวที่เห็นชัด คือความต้องการครอบครองที่เปิดเผยไม่ปิดบัง
ตรงกันข้าม จากถ้อยคำและการกระทำของเซียวหล่างอี้ เธอสัมผัสได้ถึงความเคารพที่เขามีให้เธอ
เธอเพียงจ้องมองอวี๋เจิ้งจั๋วอย่างไม่กะพริบ ไม่ต่อสู้ขัดขืนอีก
แม้เธอจะมีแรงมากเพียงใด ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากกำมือของเขาได้
อวี๋เจิ้งจั๋วมองแสงในดวงตาของกู้เจียเหรินค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย มองดูน้ำตาค่อย ๆ ค่อมขึ้นเต็มขอบตา
หัวใจของเขาราวกับถูกมีดบาด
กู้เจียเหรินไม่รู้ว่าทำไมในคืนนั้นเขาจึงเลือกจากไปโดยไม่ลังเล
ก็เพราะซ่งเกอพูดกับเขาว่า "เธอทำใจได้จริงหรือที่จะมองเจียเหรินต้องแตกหักกับครอบครัวของตัวเองเพราะเธอ? เธอกับเขาห่างกันหนึ่งรุ่น ไม่ต้องพูดถึงฉัน คนในสกุลกู้ก็มากมาย เธอจะผ่านด่านไหนได้บ้าง? เจียเหรินยังเด็ก ยังไม่รู้จักโลก แล้วเธอล่ะ? รอวันที่เจียเหรินโตขึ้น มีมาตรฐานความถูกผิดของตัวเอง เธอจะต้องเกลียดชังเขา จะต้องเกลียดชังตัวเองในวันที่สิบเก้าที่ยังไม่รู้จักโลก"