ลู่เฉิงโจวเปิดประตูห้อง จูงมือเจียงเหยียนเดินเข้าไป
ลู่จิ่งหวยที่นั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือเงยหน้าขึ้น มองทั้งสองคนที่เดินเข้ามา
จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นข้างหู:
【ว้าว นี่คือพ่อสามีของฉันเหรอ หล่อจริง ๆ เลย หน้าตาเหมาะสมกับแม่สามีราวกับกิ่งทองใบหยก ไม่แปลกใจเลยที่ลูก ๆ จะหน้าตาดีกันหมด】
ลู่จิ่งหวยชะงักงัน ทั้งประหลาดใจและสงสัยอยู่เต็มอก
เขาไม่เห็นลูกสะใภ้คนนี้ขยับปากเลย แล้วทำไมถึงได้ยินเสียงของเธอ?
หรือว่าเสียงที่ได้ยินคือเสียงในใจของเจียงเหยียน?
ลูกสะใภ้ชมว่าเขาหล่อด้วยแฮะ
มุมปากของลู่จิ่งหวยยกขึ้นเล็กน้อยอย่างแทบสังเกตไม่เห็น เขากำลังจะพูด ก็ได้ยินเสียงในใจของเจียงเหยียนอีกครั้ง
【แต่พ่อสามีของฉันไม่ใช่แค่ไม่มีอารมณ์โกรธนะ นี่ยังถูกคนอื่นรังแกได้ง่ายเกินไปด้วย เป็นพ่อสามีจอมแบกรับเคราะห์ที่โดนครอบครัวน้องชายสูบเลือดสูบเนื้อชัด ๆ!】
【ฉันจำได้ว่าในนิยายต้นฉบับ พ่อสามีเป็นคนที่สี่ในบ้านที่ตาย หลังแม่สามีเสียชีวิตได้ไม่นาน คืนหนึ่งพ่อสามีก็นอนหลับแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย…】
ลู่จิ่งหวยสะเทือนใจอย่างแรง หัวใจเหมือนถูกของหนักกระแทกเข้าอย่างจัง
เสียงในใจของเจียงเหยียนเปิดเผยข้อมูลมากมาย จนเขาตั้งตัวไม่ทัน
อะไรคือเขาจะเป็นคนที่สี่ในบ้านที่ตาย?
หรือว่าคนในบ้านนี้จะตายกันหมด?
เป็นไปไม่ได้!
ทุกคนในบ้านสุขภาพแข็งแรง เขาก็เป็นมิตรกับคนอื่นมาตลอด ไม่เคยมีศัตรูที่อาจนำภัยพิบัติมาสู่ครอบครัว
ครอบครัวที่อยู่กันดี ๆ จะตายกันง่าย ๆ ได้ยังไง!
สีหน้าของลู่จิ่งหวยขรึมลง พอมองเจียงเหยียนอีกครั้งก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา
ตอนนี้เขาพอเข้าใจแล้วว่าทำไมตระกูลเจียงถึงไล่เจียงเหยียนออกจากบ้าน เด็กคนนี้ประหลาดเกินไป!
คนแบบนี้อยู่ที่นี่ไม่ได้ เดี๋ยวจะพาคนอื่นตายกันหมด